Met de Kasteelronde van Wijchen op zondag en het DK Zuid-Oost in Tilburg-Reeshof op maandag in de benen sta ik aan de start van de 9e Lindenholt Trainingswedstrijd. De bedoeling is om anderhalf uur en drie ronden te rijden. Dit betekent in de praktijk een koers van 65 kilometer. Na in het begin een aantal uitvallen geneutraliseerd te hebben kom ik terecht in een kopgroep van vijf. Als iedereen meedraait is de kans om weg te blijven groot.

Zelf slaag ik er niet in om een bijdrage te leveren en blijf er een beetje aan plakken. Omdat ik mijn schoenen te strak heb aangetrokken, krijg ik al na een half uur koers kramp in mijn linkervoet, lekker dan. Klitteband losser en afwachten maar. Gelukkig trekt de kramp weer weg, maar ik weet genoeg. Drie wedstrijden in een week is voor een opgevoerde trimmer met eindschot als ik te hoog gegrepen. Zeker bij Spaanse temperaturen, waar ik zowiezo niet van houd als omgebouwde voetballer.

De kopgroep werd mede door mijn knip en plak werkzaamheden terug gepakt. Na deelgenomen te hebben aan een nieuwe ontsnapping, welke geneutraliseerd werd, kreeg de beslissende vorm met drie renners. Met 55×13 plafonneerde ik terwijl ik erheen reed. Vanuit mijn wiel kon een achtervolgende renner gelukkig nog wel profiteren en sloot aan. Das pech, kopgroep weg. En nu? Een aantal ronden recupereren in het laatste wiel van het achtervolgende peloton met af en toe een lange kopbeurt.

Tijd voor de finale waarin ik mij had voorgenomen de klassements meubelen te redden met een goede eindsprint voor de vijfde plaats. Met een halve ronde te gaan kwam ik al op kop. Mhm… de enige mogelijkheid was om de snelheid hoog genoeg te houden tot de laatste bocht, geen ruimte te laten om in te halen en direct een jump te plaatsen. Waar ik dit eerder meestal fout deed, lukte dit nu wel (5e), mede omdat er op Lindenholt netjes gereden en niet gesneden wordt. Gemiddelde snelheid 40 km/u, maximum snelheid 62 km/u.

Vorig jaar heb ik driemaal op het 2200 meter lange compleet geasfalteerde clubparcours van TWC Pijnenburg gereden. Meestal valt de wind mee, maar vandaag staat een stevige bries tegen op het lange rechte stuk voor de laatste bocht. Een gebroken peloton ben ik nog niet tegen gekomen en dat zal vandaag ook niet gaan gebeuren, verwacht ik. Door de windrichting is de lastigste krappe bocht ook de drukste en met renners die binnendoor opschuiven is het oppassen geblazen. Omdat ik buiten mededinging meerijd, posteer ik mij achteraan het peloton.

Eenmaal kom ik naar voren als een kopgroep meer dan 30 seconden voorsprong dreigt te nemen en bijna niemand aanstalten maakt om het gat te verkleinen. Met een lange versnelling ga ik aan kop van het peloton in de achtervolging. Bij een tweede kopbeurt raak ik met een andere renner los van het peloton. Uit dit peloton beginnen groepjes renners over te steken, waardoor uiteindelijk alle renners versnellen. Met de gewonnen snelheid krijgt de hoofdmoot de kopgroep te pakken, waarna het tempo wegvalt.

Doortrappen in de bochten doe ik nauwelijks, terwijl dit wel kan op dit parcours. De winnaar van de Kasteelrondes van Wijchen en Mill weet met nog drie ronden te gaan een gaatje van acht seconden te slaan. Aan de streep blijkt dit voldoende waardoor hij zichzelf ook districtskampioen van KNWU Zuid-Oost mag  noemen. In de laatste ronde gaat het in de voorbereiding op de pelotonssprint bijna mis op het laatste rechte stuk. Vol in de remmen en aanzetten maar weer…veilig de laatste bocht door en als 19e gefinished.

Met zeven krappe bochten op een kilometer is de ronde van vandaag technisch en zeer selectief, met weinig plekken om in te halen. Gelukkig ontwaar ik tijdens het inrijden toch een relatief brede asfaltstrook tussen de gladde centrumklinkers. Hier kan ik plekken goedmaken en een slok uit mijn bidon nemen dacht ik, en dat was ook zo. Na de gebruikelijke vraag van de vakjury waar ik mijn chip en of ik een licentie had, kon het opstellen beginnen. Met nummer 58 stond ik op de laatste rij en dat vond ik prima. Warm was het wel, een graad of 32. Trainingsmaat Bram had zich met een koud colaatje langs het parcours genesteld met zijn camera.

Hoewel ik als tamelijk rechthoekig ingestelde renner op een parcours als dit meestal niet goed uit de voeten kan, gok ik vandaag op mijn intervalvermogen. De frequente KBNSL Prins Interval trainingen komen hier goed van pas. Zo hoef ik niet naar voren te rijden, maar alleen door te schuiven, afvallers komen namelijk vanzelf naar je toe. Aanzetten en aansluiten. Zo kan ik veilige afstand houden in de bochten en mijn eigen lijn rijden. Dat gaten latende renners balen, omdat ze in mijn rekstokvertoning mee moeten acteren, kan ik mij voorstellen. Wedstrijden als deze zijn naar mijn mening niet alleen voor renners, maar ook voor het publiek. Kunnen ze kijken hoe lang ik het bungelen en jumpen volhoud.

Al na een paar ronden wordt de koers geneutraliseerd, omdat een eenzijdige valpartij (geen blijvende schade) is voorgevallen. Tijd voor de Eerste Hulptroepen om in actie te schieten. Dit doen zij bijzonder snel, terwijl de speaker een cruciale rol vertolkt. Onder applaus van het enthousiaste publiek vindt een georganiseerde herstart plaats. Nog nooit heb ik een peloton zo keurig zien fietsen, zonder zwabbers, zwiepers en wringpartijen. Dit gaf mij voldoende vertrouwen om de koers uit te rijden, zeker ook omdat ik de behoudende rijstijl van een deel van de renners ken van de Lindenholt Trainingswedstrijden.

De koploper van dat klassement had zijn criteriumwielen gestoken en in zijn eentje het hazenpad gekozen. Hij dubbelde niet alleen het peloton, maar ook al zijn achtervolgers, grote klasse. Zelf had ik geen idee meer waar ik mij in de koers bevond. Uiteindelijk bleek ik als 18e gefinished van de pakweg 40 starters. Mijn ‘eindprijs’ ben ik vergeten, maar heb ook geen inschrijfgeld hoeven te betalen. Mijn zelf gerepareerde wielset en de met secondenlijm en schuurpapier gefixte loopvlakken van mijn wedstrijdbanden hebben prima gepresteerd. Dat levert het meeste op, dus tevreden.

Fotoset door Bram van Rens: http://t.co/eOAxf3hi

Met een zwabberend voorwiel slaag ik wel om terug te komen in het peloton. Na de met bidonnen bezaaide kasseistrook geeft mijn voorband echter de geest. Ik word nog wel keurig gedepanneerd, maar met 60 km/u op 15 centimeter van een bumper terugkeren is mij niet gegeven. Einde straatrace voor kantoorpersoneel van middelbare leeftijd voor mij. Van de NSWV Mercurius ploeg weet Paul een 26e plaats in het klassement te bemachtigen. Heren, bedankt voor de gastvrijheid en goede verzorging. Mede dankzij jullie heb ik het rijden van een (meerdaagse) klassieker kunnen uitproberen. De andere uitdaging dit jaar is het uitrijden van een elitecriterium op asfalt. Mijn trainingsarbeid met veel intervallen en de afstelling van mijn wedstrijdfiets wijzen meer in die richting.

* links = lang
* rechts = snel
* groen = bondssector
* oranje = vrije sector

Voor de start kreeg ik van de ploegleider Jan te horen dat de neutralisatie was verlengd tot 6 kilometer en dat het peloton daarna op de kasseienstrook op de kant zou gaan. Bij de start stond ik nog vooraan, maar heb me, de kat uit de boom kijkend, direct af laten zakken tot de laatste posities. Ik ken de manier van koersen tijdens een klassieker niet en weet ook niet hoe er gereden wordt bij de NWB. Tijdens de neutralisatie hoorde ik auto’s, die voor het stoplicht stonden, toeteren, omdat er ineens een club wielrenners voor hun motorkap opdook.

In gezelschap van de pas voor het tweede jaar koersende Koen rondde ik de neutralisatie, waarin hij vorig jaar viel, af. Op de lange kasseistrook na de echte start werd het peloton snel uiteengetrokken. Wil je hier mee, dan zul je van voren moeten zitten. Mecanicien Gert-Jan had de achter- en voorwielen al klaar staan, voor het geval dat er iemand lek zou rijden. Na nog geen 20 kilometer van de start kwamen de volgwagens al voorbij zetten. Das pech, peloton weg. De versnelling en het inhalen van coureurs mocht niet baten.

In een groepje heb ik nog een tijdje in het prachtige weer doorgefietst en ben uiteindelijk in Boxtel beland. Al mijn passen en sleutels had ik samen met 50 euro aan contanten in een waterdichte nektas gestoken. De treinreis heeft 3 uur geduurd en ben niet verder dan station Nijmegen Dukenburg gekomen. Via Joep vernam ik dat Rob, Paul, Thijs en Marcel met twee top twintig plekken geen tijdsverlies hebben opgelopen en dat Larix een heel eind heeft kunnen meekoersen. Erg netjes. Morgen etappe twee. Sommige dingen moet je gewoon nog een keer proberen. Van de 176 starters vandaag reden 117 renners de koers uit.

De twee hoogst geklasseerde renners in het Lindenholt klassement zijn weer aanwezig. Net als de sprintende winnaar van de twee vorige edities. De nummer drie van het klassement heeft helaas zijn sleutelbeen gebroken in een eenzijdig verkeersincident. Hij is geopereerd. De wedstrijd gaat van start in gesloten formatie. In de finishstraat staat de wind in de rug en op het lange rechte stuk na de parcoursheuvel op kop. Geen enkele renner, of groepje renners slaagt er in goed weg te komen. Zelfs de alleen aankomende winnaar van de Kasteelronde van Mill en klassementsleider op Lindenholt niet.

Na mijn klapbanden in de bochten de afgelopen twee weken zit ik met samengeknepen billen op de fiets. Bij de minste of geringste trilling denk ik dat het weer zover is. Dit resulteert in bochtenwerk, waar zelfs een kapitein van een olietanker voor bedankt. Optrekken op de rechte stukken gaat echter als een speer. Met een aantal aanvallen probeer ik het peloton uit te dunnen, en/of een breuk te forceren. Loskomen lukt prima en een keer rijd ik twee ronden vooruit voor ik mij in laat lopen.

In de finale slagen de nummer een en twee van het klassement er wel in een breuk te forceren. Ik zit mee met nog drie a vier anderen. In de laatste ronde neem ik vlak na de parcoursheuvel nog eenmaal over en geef af. Na een slotaanval van de nummer een en twee kom ik toch weer op kop en beloof de sprint aan te trekken. Bij het uitkomen van de laatste bocht zet ik op 55×12 aan. Ik zie geen schaduwen op het asfalt. Niemand in mijn wiel dus. Ik trek door. Aan mijn linkerkant zie ik de schaduw van de sprintwinnaar van de twee vorige edities opdoemen, maar ook de eindstreep en die komt sneller dan hij. Gewonnen! Zeer tevreden.

Net als in Heeswijk-Dinther zou de wind een rol kunnen gaan spelen, omdat pakweg de helft van de ronde buiten de bebouwde kom loopt. Wind staat er vandaag niet en in plaats van de voorspelde 13 graden noteert mijn teller laat in de middag 20 graden. Heerlijk weer om te koersen dus. Op de online startlijst prijkten 45 renners, maar aan de start ontwaar ik er zeker 25 meer, waaronder een Duits team uit Pulheim. Opstellen in Mill gebeurt historisch verantwoord in de vorm van ‘wie het eerst komt wie het eerst maalt’.

In de wedstrijdadvertentie is een wedstrijdafstand van 60 kilometer opgegeven, de speaker zegt 65, maar in mijn ogen zijn 33 ronden om kasteel Aldendriel goed voor minimaal 70 kilometer. Dat ik deze wedstrijdafstand gefietst heb, is alweer een tijdje geleden. Bij de BWF is deze dit jaar 50 kilometer en bij de Lindenholt trainingswedstrijden de eerste weken 45 en vanaf nu 55 kilometer. Direct vanaf de start ligt de snelheid hoog en de afwezigheid van wind zorgt voor veel mobiliteit in het peloton. Plaatsen die ik win, ben ik bij het uitremmen voor een bocht ook weer kwijt. Er zit een groot aantal handige vogels bij.

Op tweederde van het peloton gestart, zit er voor mij niets anders op dan op het lange rechte stuk buiten de bebouwde kom na de enige doortrapbocht snelheid te maken. De bedoeling is om langs het peloton op te schuiven, maar omdat de snelheid hier al boven de 50 km/u ligt, zal ik minimaal 55 km/u moeten gaan. Dit lukt.  Ik realiseer mij dat dit wel extra energie kost en dat ik op dat moment meer dan 1 pk trap. Als de snelheid nog hoger wordt ga ik op dit stuk af en toe bijna tegen de 60 km/u. Van de energie die daarvoor nodig is kan elke renner van het peloton een flinke spaarlamp laten branden.

Na een kort bermuitstapje verlies ik veel gewonnen plaatsen en besluit me achteraan te posteren. Het peloton is dan al een stuk kleiner geworden waardoor het harmonica effect vermindert. Bovendien kan ik in de bochten mijn eigen lijn volgen, dit scheelt mij energie. Op driekwart van de wedstrijd  raakt een renner voor mij, in de haakse bochtencombinatie na de finish, met zijn pedaal het asfalt en schuift onderuit. Gelukkig kan ik er langs, maar moet met een tiental coureurs in mijn wiel in de achtervolging, welke ik in gang zet. Voordat ik het stokje overgeef is het gat alweer kleiner en na een tijdje kunnen een aantal renners de aansluiting weer maken bij het voortrazende peloton. 

De gevallen renner ligt nog steeds op het asfalt, waardoor de jury besluit de koers een aantal ronden te neutraliseren. Daarna volgt een herstart op de streep met nog zeven ronden te gaan. Mhm, dit gaat wringen worden in de laatste kilometers, iedereen is weer uitgerust. Het op gang komen na de herstart verloopt goed en ik neem mij voor om me niet te mengen in de strijd om de eerste twintig plekken. Alhoewel er keurig gekoerst wordt, is de laatste ronde altijd het gevaarlijkst. Na het veilig uitdraaien van de laatste bocht kan ik nog een stuk of wat renners passeren, waardoor ik als 33e van de 63 gestarte renners eindig. Gem: 43,1 km/u en max 65,5 km/u.  Niet goed, maar ook niet slecht.

Aan de start staan veel renners van de organiserende vereniging, maar de mannen die het hoogst staan in het klassement zijn afwezig. Het parcours is nog nat van de hoosbui, maar redelijk berijdbaar. Op voor 1:15 uur en drie ronden wedstrijd. Niemand slaagt echt om weg te komen aan de voorkant. De uitdaging van vandaag is om geen lekke band te krijgen. Bijna de helft van het peloton slaagt hier niet in. De wielerbaan op Lindenholt wordt ook voor andere doeleinden gebruikt en hierbij sneuvelt vrees ik nog wel eens een wijn- bier- of shotjesglas tijdens een gelag.

Ik zelf nam vier ronden voor het einde de laatste lekke band voor mijn rekening. Tijdens het aansnijden van een bocht schoot mijn voorwiel weg. Das wat, band plat. “Lek!”. In het naar buiten sturen richting berm nam ik bijna een renner mee, die buitenom kwam i.p.v. binnendoor. Hiervoor mijn excuses. Omdat hij stuurvaster is dan ik, liep niet alleen mijn band goed af. De wekelijks aanwezige juryleden schoten mij te hulp met een geleend voorwiel, zodat ik de wedstrijd alsnog glashard uit kon rijden met een ronde achterstand. Bedankt!

Na het retourneren van het geleende wiel, was ik wel benieuwd wat de platte band had veroorzaakt. Een forse glassscherf afkomstig van een gebroken drankglas of drankfles had de sterke zijwang (liever hij dan ik) van mijn vouwband doorboord en finaal gescheurd. Festivalglazen zijn niet voor niets uitgevonden en evenementenbier ook niet. Drank en schietoefeningen zijn zowiezo een slechte combinatie en hoeven in mijn ogen niet van overheidswege gestimuleerd of gedoogd te worden. Sport wel.

Na de finish stak ik snel een nieuwe binnenband, terwijl de jury en een paar renners op mij wachtten. Het jurylid wat mij een wiel had geleend bood zelfs een lift aan! Dit was niet nodig, maar heel erg bedankt. De gemiddelde snelheid bedroeg 40,1 km/u en de maximumsnelheid was 55,6 km/u. Nog nooit heb ik trouwens een renner bergop over een eend zien rijden, waarna de eend wegliep en hij ongehinderd doorreed. Ondanks de lekke banden is er niemand gevallen. Volgende week weer, beter, en beter weer. Vaste prik, want niet geschoten is altijd mis!

Mijn afgeschreven wedstrijdwielset heb ik omgebouwd naar een luxe trainingsachterwiel. Van het drietal Nijmeegse KBN StraatLicht trainingsroutes heb ik Groesbeekse aliassen gemaakt voor overdag. Dit was mogelijk dankzij het door veldmetingen opgebouwde Nijmeegs Heuvelregister, waarin nu de gegevens van 170 hellingvarianten opgeslagen zijn. Genoeg te kiezen dus. En keuze is nodig, want de klimmen van het Groesbeeks Bekken hebben een ander karakter, dan die van de steilrand en spoelzandwaaier in Nijmegen Oost. Gelukkig kennen beide gebieden heuvels met een fijnmazig stratenplan.

TRGR CONSTANT WEERSTAND II 2800

Na tekenen en rekenen, was het vandaag tijd om alle drie de routes achter elkaar te testen en zonodig bij te stellen. Met 8 graden en wind was het somber en guur, maar wel droog. Mijn muts en handschoenen heb ik weer uit de kast gevist. De zwaarste route, Constant Weerstand II, was als eerste aan de beurt. Van Groesbeek over de Zevenheuvelenweg naar Berg en Dal, afdalen naar Wyler en terug naar Groesbeek. In het Groesbeeks Bekken komen geen rode stroken voor van 9 % of meer, maar bijna elke helling heeft een of meerdere oranje stroken van 6 % tot 8 % en daarnaast veel gele stroken van 3 % tot 5 %. Als je genoeg van dit soort hellingen achter elkaar schakelt, kom je een heel eind.

TRGR PRINS INTERVAL II 1800

Prins Interval kenmerkt zich door het vele draaien en keren binnen de bebouwde kom. De bedoeling is om gebruik te blijven maken van het buitenblad. Dit kan, omdat de klimmen veelal kort zijn en niet steiler dan 8 %. Het is eigenlijk een serie tussensprints met rust in de afdalingen. Ook hier iets minder zware (oranje) stroken, maar juist wel meer gele i.p.v groene. Dit komt door de afwezigheid van de drempel tussen spoelzandwaaier en stuwwal; Groesbeek ligt in het uitgeschuurde gletserbekken. Hierdoor is het isoleren van zware (oranje) stroken minder goed mogelijk en zijn de hellingen iets langer. De hellinglengtes liggen wel dichter bij elkaar.

TRGR LOPERKONING II 1100

Voor de alias van de LoperKoning heb ik gebruik gemaakt van de buitenkant van de stuwwal bij Molenhoek en Malden. Omdat de Maas eerder een bocht maakt, is de spoelzandwaaier intact gebleven, waar deze tussen Milsbeek en Mook is weggevoerd door een vroegere loop van de Rijn. Bij de LoperKoning is het maximale hellingpercentage 6 %, wat dan ook nog een uitzondering is. Op de lange flauwe hellingen is het primair de bedoeling om flink door te trappen en snelheid te houden. Naast kracht- uithoudingsvermogen is het vooral een kwestie van vertrouwen en mentaliteit. Dit laatste maakt van de, op papier, minst zware route, de lastigste.

De gemiddelde snelheden bedroegen vandaag achtereenvolgens 27,6 – 24,6 – 28,1 km/u. Het aantal hoogtemeters 260 – 260 – 200 hm.  De TRGR routes zijn een aanvulling en tegelijkertijd een goede vervanging van de KBN StraatLicht routes. Zeer tevreden met het uitgebreide palet aan geijkte trainingsmogelijkheden. Naast de TRGR routes, heb ik tegenover de reeds bestaande TRNM Kortrijk 3500, de TRNM Langrijk 1500 route ontwikkeld. Dit zijn wat langere trainingsroutes vanuit Nijmegen, om met avondlicht te rijden. De interne LoperKoning competitie, waarin ik gangmaak voor Bram, heeft voor een aantal verbeterde klimtijden gezorgd. De Nijmeegse stuwwal blijft haar AAA status houden, dat is zeker!

Wat ik wel heb kunnen doen, is het opmeten van de parcoursheuvel. Over 40 meter is het hoogteverschil 3,5 meter, het stijgingspercentage is dus 8,75 %. Invullen in de KBN formule levert 61 KBN op. Bij een wedstrijd op Lindenholt krijg je in 30 ronden (45 kilometer) 1830 KBN voor de wielen. Als je alle 10 Lindenholt trainingswedstrijden meedoet krijg je, wat klimweerstand betreft, het equivalent van de Alpe d’Huez (18667 KBN) te verwerken. Ik ben in ieder geval klaar voor de volgende serie, die 9 mei begint. Opstappen is altijd een optie!

Na telefonisch contact dezelfde avond doet Bakker Racing Products morgen direct een bestelde wielset van hetzelfde type, maar dan 10 jaar moderner, op de post. Mijn fiets heb ik kunnen schoonmaken en stallen bij trainingsmaat Bram. In het klassement ben ik toch nog vierde geworden in een serie van 5 wedstrijden, waarbij de kwaliteit het omgekeerd evenredige was van het aantal deelnemers.  De derde plaats was zonder wedstrijdpech dus het hoogst haalbare. Dit is mij en de nummer drie in gelijke mate overkomen. Alsnog tevreden.