Amersfoort 6 augustus

Met de 8 bochten en 6 verkeersdrempels van de Ronde van Haagpoort nog op het netvlies geen Ronde van Zevenbergen voor mij. Op het clubparcours van WV Eemland worden het hele seizoen zaterdagmiddagwedstrijden georganiseerd. Een driehoekige, zeer goed onderhouden ronde en deelnemers uit verschillende categorien, die apart afsprinten. Bij de A’s rijden elite, beloften, junioren en amateurs. Net zoals vorige week de afterworkregen genegeerd en elke dag de Loperkoning (9 km helling) gereden. Met het oog op de donkere tijden, tevens de Straatlicht versie naar tevredenheid getest.

Het weer is drukkend, maar met 24 graden goed te doen, geen regen. De trein naar Amersfoort op Utrecht Centraal bleek stuk, dus een half uur later aangekomen. Bij een MNC cross twee jaar geleden kon ik de weg pas te laat vinden, dus ik was blij toen ik een renner tegen kwam in een zwart met rode (nice) SRAM – WV Eemland outfit. Ik mocht met hem meefietsen en intussen vertelde hij mij het een en ander over de zaterdagmiddagwedstrijden en het parcours, bedankt! Thuis had ik de bochten bekeken, ze leken scherp, maar bleken lopend. Ideaal voor hoge snelheid, net als vorige week.

Inschrijven was geen probleem met een BWF Amateur licentie, kosten 2 euro. Na het parcours verkend te hebben volgde een bijzonder langzame start. Uiteindelijk wel weggereden met diverse groepjes en soms alleen. In het peloton veel renners van de club (logisch), dus als ze het gat wilden dichten moest dat geen probleem zijn. Wel viel telkens de snelheid abnormaal weg na het dichten van het gat, richting de 32/33 km/u. Het gemiddelde kwam daardoor ook maar net boven de 40 km/u uit. Misschien door de wind.

Bij de premiesprint, die ik van kop af aanging, werd ik overlopen door 4 renners. Mhm, dat beloofde niet veel goeds. Tijdens een ontsnapping, zei een renner ook, dat ik energie moest sparen. Was nu wel benieuwd wat er dan ging gebeuren. Na het afsprinten van de C en de B categorie, bleek een coureur alleen vooruit te rijden. De demarrages van de A categorie begonnen. Ik had besloten met alles mee te springen, ook al had ik al veel energie verbruikt in diverse ontsnappingen. Ook de steile brug in het parcours begon zijn tol te eisen.

Na een aantal gaten gedicht te hebben, zag ik twee teamgenoten gezamenlijk wegrijden. Nog een keer vol aanzetten en in het wiel. De voorste renner gaf alles en gaf daarna af. Achter mij was iemand op een tijdrijfiets aangesloten. Tja, dat was natuurlijk in deze fase wel een voordeel, zo’n fiets. Mocht hij ook mooi kopwerk doen. Ik slaagde er maar net in om aan te blijven pikken en reed zeker twee ronden aan het elastiek en in de wind. Na aanmoediging van de speaker kon ik op mijn tandvlees het gaatje dichten. Heb nog wel een tweetal aflossingen gedaan. Het peloton was uit zicht, dus even op adem komen kon geen kwaad. Mijn twee kopgroepgenoten probeerden mij eraf te rijden.

Het bordje voor de laatste ronde ging omhoog. Als ze nogmaals aan zouden zetten zou ik passen. De tijdritman had met de andere afgesproken dat hij mocht winnen. Hij bleef dus op kop rijden en ik hing aan het elastiek, kon het nauwelijks bijhouden. In de laatste bocht nog een keer op 55×11 het gat gedicht en als laatste de brug opgereden. Van een versnelling bij de anderen was echter geen sprake. Tja, dan rijd ik maar mee en kom er overheen met een jump. Een tijdritfiets is machtig mooi, maar het sprint als een strijkijzer (dat hij teleurgesteld was, snap ik wel). De andere kopgroepgenoot moest, als jonge rouleur, zowiezo passen in de sprint. Eerste plaats, gewonnen! Zeer tevreden, trainingswedstrijd of niet. Goede organisatie en prachtig parcours.