NK WFN Achtmaal

Van de ‘wilde bonden’ (BWF, WVAN, NWB, TMZ en WV Snits) had de Brabantse Wielerfederatie ditmaal de eer om het NK WFN te organiseren. Het comite in Achtmaal koos i.v.m. vergunningen uiteindelijk voor de beproefde 8,2 kilometer lange kronkelige omloop door het buitengebied van Achtmaal, welke 10 maal afgelegd zou worden, een totaal van 82 km. Dit jaar rijd ik normaal 65 km en vorig jaar nog 50 km. Een toelage van 25% dus.

Met de starttijd van 11:15 uur in Achtmaal, stond de eerste trein naar Roosendaal in de planning. Vanaf daar was het nog 15 km per fiets. Wakker…nauwelijks licht…wederom gietende regen…tijd voor muts, winteroverschoenen en regenpak volgens code november. Om mijn fiets nog enigszins gebruiksklaar in Achtmaal te laten arriveren ben ik rustig naar station Mook-Molenhoek gefietst. Gelukkig wel droog in Achtmaal aangekomen.

Voor de inschrijftafel stond een rij van zeker 30 man. Ging druk worden. Zeker, omdat de KNWU geen NK organiseert voor de categorie Amateurs. Bijna 80 coureurs aan de start. Dit leek wel een halve semi-klassieker. Het opspelden van de dubbele rugnummers was ook bijzonder. Bij de start moeite met mijn pedaal, maar kon gelukkig direct met +50 km/u naar voren rijden voor een uitval. Toch leuk voor een kilometer virtueel de eerste amateur van Nederland zijn.

Gezien de afstand, deelnemersveld, ploegentactiek en belang van de wedstrijd was mijn doel het meekomen en uitrijden van deze zware omloop. Het koersverloop was rechttoe rechtaan: af en toe een uitval, met name op de klinkerstrook. Zelf nog een aantal keer meegesprongen en ontsnappers achterhaald indien nodig. Wegens de afwezigheid van harde wind (en geen regen!) en de kronkelvorm van het parcours, kon het nergens op de kant gaan. Dit betekent voordurend naar voren rijden om je te handhaven in het peloton. Meestal reed ik tussen de 10e en 25e positie.

Door onoplettendheid van een renner voor mij raakte ik in de finale van de weg. Gelukkig bleef ik rustig, heb ik toch nog wat aan het veldrijden gehad: Ook door modder kan men fietsen, sommigen zelfs door rul zand. Dwars door de modder in de berm heb in mezelf uit laten rollen en weer de weg opgesprongen. Wel reed ik nu ineens rond de 60e positie. Tjonge, heb de rest van de finale besteed aan het terugwinnen van plekken en ben rond de 20e positie gefinished in de pelotonssprint (kopgroep van 7 sprong laatste 5 km weg). Gezien mijn geringe ervaring met dit soort koersen tevreden. Een leuke kennismaking. De gemiddelde snelheid bedroeg 42,2 km/u en de maximumsnelheid 60,6 km/u.