Omloop van Moerdijk

Aan de start stonden 23 coureurs klaar voor 38 ronden tegen de (Moer?) dijk en er weer af door het gezellige dorp. Voor mij was het een maand geleden dat ik een wedstrijd bij de BWF gereden had. De speaker vertelde dat er direct gestart werd met een 3-rondenklassement. De eerste 3 ronden zijn er 3-2-1 punten te verdienen voor de 1e-2e-3e doorkomende renners. Ik had het parcours vooraf verkend en bepaald dat het klimmetje mij wel zou liggen. De wegversmallingen en de klinkers echter niet.

Direct een demarrage van een tweetal renners. Kon er gelukkig bijkomen, was voorin gestart, op dit parcours zou het peloton waarschijnlijk niet intact blijven. De demarranten hielden in, waardoor ik door een hogere achtervolgingssnelheid voorbijschoot. Doordraaien. Na een halve ronde gaf ik het aflossingsteken met mijn elleboog. Niemand in mijn wiel. Ok, dan ging ik voor het 3-rondenklassement. Bij de eerste en tweede doorkomst had ik een voorsprong op het peloton (2 x 3 punten). Vlak voor de derde doorkomst werd ik (uiteraard) bijgehaald, maar slechts ingehaald door een renner (2 punten). Miniklassement gewonnen.

Uitrusten was wel nodig, niet raadzaam. Een BWF koers op een parcours als dit, is als een bak met pingpongballen. Het lukte me nochtans om me voorin te handhaven en te reageren op wegschietende coureurs. In deze koers bleek ook een superpremiesprint te bestaan. Door de binnenbocht de dijk op gehengst en al omkijkend de sprint gewonnen. Later was er nog een, toen ik van kop af kwam, en twee renners wel heel enthousiast zag overnemen. Een derde dacht al goed te zitten, maar ik kon alsnog aanzetten.

Door de sprints was het peloton in twee stukken gebroken. Gelukkig zat ik in de eerste groep van eerst een stuk of 10, later 13 renners. Al rammelend over de klinkers splitste zich weer een kopgroep van 6 man af. Kwam met 7 renners in een achtervolgende groep terecht. Vrij lang werd geprobeerd om de koplopers te achterhalen, vooral door te springen. Toen de koplopers bijna uit zicht waren, werd het wat kalmer en begon men rond te draaien. Voor mij tijd om te herstellen. Hing er nog wel aan.

Het wiel houden en doorschuiven ging niet zo best. Door alle slingeringen, klinkers en verkeersvertragers had ik moeite langs de rij van kop afkomende renners te rijden. Hierdoor liet ik wel eens een gaatje vallen. Wat ik daarna wel weer dichtreed, maar dit kan duidelijk beter. Gewoon een kwestie van vaker doen. Het gerammel op de klinkers deed mij ook geen goed, maar dat zal voor iedereen gelden. Verdere premies en punten voor de leidersprijs gingen naar de kopgroep.

Na heel wat ronden zat ik in tweede positie, maar aan de verkeerde kant van het wiel om over te nemen. Ik durfde echter niet te wisselen van kant: tirade. Iedereen heeft een eigen fiets en die van mij ging er vandoor met 50 km/u. Na 1,5 km was ik weer afgekoeld en heb het later netjes afgetikt. Het gevolg was wel dat de groep van zeven, ineens nog maar vijf man telde. In een tactisch plus conditioneel moeilijke koers, merk ik dat ik ervaring op dit niveau mis t.o.v. de andere coureurs. Wielrennen is duidelijk meer dan alleen hard fietsen. BWF deelnemers doen vrijwel nooit lang moeilijk.

Tijd voor de finale. Met nog twee ronden op het bord trok ik door tegen de dijk op. Later ook losgekomen met een andere renner. Alles werd geneutraliseerd. Van de vijf behoorden twee tot hetzelfde team. In de laatste ronde werd ik op 400 meter van de streep verrast door de snelheid waarmee de vooroprijdende renner de sprint aanging, zat in het laatste wiel. Een coureur ingehaald, de klassementsleider, waar ik dus een punt op inloop. Het verschil in het klassement met nog een wedstrijd te gaan is 15 punten (veel). Gemiddelde snelheid 42,2 km/u, maximumsnelheid 65,2 km/u, 10e in de uitslag.

Wel mijn zwarte Giro Stylus helm en zwarte handschoentjes bij de inschrijftafel laten liggen <– dom. Terug geweest, maar reeds opgeruimd. Heb intussen gemaild. Heb je info? : robduchateau@gmail.com, alvast bedankt.