Molenhoeks Makkie 2011

Het Molenhoeks Makkie is de tweede (cross) hardloopwedstrijd in mijn zevendelige herfstserie. Wegens de vele hoogtemeters geldt deze crossloop als de ultieme voorbereiding op de Zevenheuvelenloop. Bij de tweede editie zijn alle 1250 startplekken vergeven. De start en finish liggen bij de kerk van Molenhoek. Je begint dus op het aanloopstuk van de Mookerberg, 700 meter a 2%, over de spoelzandwaaier, echt stiekem plat. Voordat de smalle bospaden aan bod komen is het veld al uitgerekt. Complimenten voor de parcoursbouwer.

Vorige week liep ik zeer behoudend. Dat klinkt saai, maar dit betekent wel dat ik deze week al heb kunnen beginnen met intensieve zwemtraining (1x). Bij wielrennen vergroei je met je fiets, dus in de winter is het zaak om je lichaam weer op orde te krijgen. Voor vandaag heb ik een versleten zeem uit een verder nog goede wielrenbroek met bretels geklust. Nu kan ik ook met hardlopen gebruik maken van de goede spierondersteuning van Powerlycra in panelen. Beenstukken erbij, houden zo, veel beter, de frictie zit zo op je bovenbenen i.p.v. in je taille.

Pang, startschot, even wachten op de voorgangers en wegwezen. Voelde me al direct beter dan vorige week. Ok, niet treuzelen maar lopers inhalen, dan crash je maar een keer. Bij het rechts afslaan naar het station kwam ik op stoom. De voorste lopers zag ik de spoorwegovergang oversteken. Die waren nog niet eens zover! Zelf werd ik niet ingehaald, dus ik moest verder naar voren om lopers te zoeken met wie ik overeenkwam. Bos in en direct klimmen, ha, deze kende ik, niet door het mulle zand, maar over de randjes waar de grond nog hard is. Komt cyclocrossen toch van pas bij crosslopen.

De eerste klim spaarde ik mijn spieren door met hoge hartslag kleine passen te nemen. In de afdaling liet ik mijn hartslag weer teruglopen door extra grote langzame passen te nemen. De tweede klim langs de Mookerheide zou beslissend worden. Het eerste stuk van deze klim sprintte ik over de verhoogde berm. Toen ik het tweede, zwaarste, stuk ook zo wilde doen, was er ineens een hap uit. Bijna gevallen, opgestaan en door het mulle zand verder. Op de top besloot ik te herstellen. In de afdaling moest ik daardoor twee ingehaalde lopers voor laten gaan.

Prima, gecontroleerd afdalen naar de finish. Ineens kwam er toch een loper snel achterop. Terwijl ik mij op ging maken voor een heus sprintduel, sloeg hij ineens rechtsaf en liep vrolijk zijn eigen voortuin in, de spookloper. Ondertussen tikte de finishklok richting de 21 minuten bruto, kom op. Gehaald! 0:20:53 netto. Vorige week nog 0:22:40, dus 1:47 = 9,21 % sneller op een veel zwaarder parcours. 8e plek van de 40 starters in mijn categorie, 20e overall van 290 lopers. Een heuse top 10 ereplaats, met veldrijden ben ik nooit verder gekomen dan de 9e stek. Zeer tevreden.