Lindenholt 17 mei

Na twee keer een lekke band,  vandaag niet lek. Na vijf keer een nat parcours, vandaag droog. Na zes weken met winterzon, vandaag mei zon. Met 13 graden is de temperatuur niet hoog en er staat een stevige wind, maar de lucht is helder, schoon en aangenaam. Toen ik nog voetbal speelde vond ik dit weer het beste. Als het warmer wordt dan 18 graden kost het afvoeren van lichaamswarmte extra energie en als het kouder is dan 8 graden andersom. Bijna elke aanfietsende renner verbaasde zich over het weer. Optimisme alom.

De twee hoogst geklasseerde renners in het Lindenholt klassement zijn weer aanwezig. Net als de sprintende winnaar van de twee vorige edities. De nummer drie van het klassement heeft helaas zijn sleutelbeen gebroken in een eenzijdig verkeersincident. Hij is geopereerd. De wedstrijd gaat van start in gesloten formatie. In de finishstraat staat de wind in de rug en op het lange rechte stuk na de parcoursheuvel op kop. Geen enkele renner, of groepje renners slaagt er in goed weg te komen. Zelfs de alleen aankomende winnaar van de Kasteelronde van Mill en klassementsleider op Lindenholt niet.

Na mijn klapbanden in de bochten de afgelopen twee weken zit ik met samengeknepen billen op de fiets. Bij de minste of geringste trilling denk ik dat het weer zover is. Dit resulteert in bochtenwerk, waar zelfs een kapitein van een olietanker voor bedankt. Optrekken op de rechte stukken gaat echter als een speer. Met een aantal aanvallen probeer ik het peloton uit te dunnen, en/of een breuk te forceren. Loskomen lukt prima en een keer rijd ik twee ronden vooruit voor ik mij in laat lopen.

In de finale slagen de nummer een en twee van het klassement er wel in een breuk te forceren. Ik zit mee met nog drie a vier anderen. In de laatste ronde neem ik vlak na de parcoursheuvel nog eenmaal over en geef af. Na een slotaanval van de nummer een en twee kom ik toch weer op kop en beloof de sprint aan te trekken. Bij het uitkomen van de laatste bocht zet ik op 55×12 aan. Ik zie geen schaduwen op het asfalt. Niemand in mijn wiel dus. Ik trek door. Aan mijn linkerkant zie ik de schaduw van de sprintwinnaar van de twee vorige edities opdoemen, maar ook de eindstreep en die komt sneller dan hij. Gewonnen! Zeer tevreden.