Zwitserloot Dakrun 2012

Wie had dat gedacht?! Van hittegolf naar koudeput: 7 graden en regen. Ik heb net als vorig jaar gekozen voor de Zwitserloot Dakrun, die jaarlijks georganiseerd wordt in mijn woonplaats Groesbeek. Tweemaal een ronde van 2,5 kilometer door het Hoenderdal over de flanken van de Panoramaberg en de Wolfsberg met een dubbele passage door het centrum. Met 25 meter hoogteverschil per ronde krijg je gemiddeld over het hele parcours een stijging van 1 % voor de kiezen. Geen vlakke meter te bekennen in de dorpskom.

Wekker, opstaan, koffie en douchen. Hardloopspullen uit de kast getrokken en een muts op gezet. Vorig jaar brak de zon stiekem door, waardoor de temperatuur fiks opliep. Mijn eindtijd bedroeg toen 21:31 en daar moest ik diep voor gaan in de hitte. Vandaag ging ik het anders aanpakken had ik mij voorgenomen. Rustig beginnen en de tweede ronde pas versnellen. De eerste doorkomst klokte ik 11:20, ok, gas erop, dat mag wel wat harder. Pas in de laatste kilometer met het steile stuk over de Nijverheidsweg maakte ik echt vaart.

Blijkbaar is mijn basissnelheid toch iets gestegen, want boven interval inspanning ben ik niet geweest. Ook niet in de veel snellere tweede ronde, welke ik in 9:43 liep, om op een eindtijd van 21:03 uit te komen. De weersgesteldheid speelde natuurlijk wel een rol. Als omgebouwde voetballer loop ik liever met winterse, dan met zomerse temperaturen. Belangrijker vind ik echter de deelname aan regionale breedtesportevenementen. Het aantal lopers en toeschouwers viel mij zeker niet tegen. Mijn behaalde basissnelheid van 14,25 km/u ook niet.