Ronde van Varsseveld

Stromende regen en een smal, slingerend en glibberig rondje door het centrum van Varsseveld. Hoewel dit een nationale koers betreft, staat er nog geen twee dozijn renners aan de startlijn. De connectie tussen MyLaps en de KNWU blijkt niet bijzonder solide. Voor de tigste keer kan de jury mijn chipnummer niet vinden in de wielerpc. Dat ding heeft nota de bene de prijs van een smartphone, maar lijkt net als de OV variant, inmiddels gestolde vooruitgang. Het komt gewoon niet over. De tijd van experimenteren met ICT ligt achter ons. Hij doet het wel, of hij doet het niet. Kort samengevat heeft iedere deelnemer een eenvoudige rondeteller van 100 euro met tie-wraps op zijn fiets gesnoerd. Elke keer als die deelnemer langs de finishlijn snort, telt de ontvanger een rondje erbij. Ik rijd de koers uit in de stortregen en nadat ik met onverwachts grote moeite mijn vrije bond licentie weet terug te krijgen, besef ik dat mijn sportieve toekomst niet bij koersen als deze ligt. Het sluit simpelweg niet aan bij mijn hedendaagse sportbeleving.