Trainingsrit Oss 1 maart

Hoewel deze winter niet koud, maar normaal is verlopen, heeft het veel geregend en ’s nachts ook een normaal aantal keren gevroren, zeker in het zuidoosten van het land. De wegen zijn natuurlijk niet gladder van ijs van -10, dan van -1 graden Celsius, dus in plaats van het rekenkundige gemiddelde hanteer ik het Stro(oi)mangetal. Hoe vaak is er kans op gladheid? Die kans viel relatief vaak in het weekend, zodat deze zondag de eerste in zeven weken is, waarop het met zekerheid niet glad is. Mijn laatste koers vond plaats op de kortste dag van het vorige jaar. Dit betekent in Oss direct meer dan twee uur koersen. Dat ben ik zowiezo niet van plan. Tussen de 50 en 70 kilometer, ofwel 70 tot 100 minuten vind ik meer dan genoeg. Snap verlenging in het voetbal dan ook nooit. Films van meer dan 90 minuten? Kwestie van meer keuzes maken bij de montage. De elites trainen hier echter voor koersen tot wel 160 kilometer.

In verband met de structurele opbouw van het Nachtslot en het fietsenpark heeft de training tijdens deze periode op een laag pitje gestaan. Daarom heb ik met mezelf afgesproken dat ik maximaal anderhalf uur mee mag doen vandaag. Omdat de Vorstengrafdonk gesitueerd is op de noordkaap van de Peel, staat er doorgaans een stevige wind. Mijn verwachting is dat niet zozeer mijn benen, maar mijn rompspieren de inspanning zullen limiteren. Dit is ook het geval. Ik weet dat je in de winter ‘core stability’ training moet doen thuis op een matje, klopt. De twee sterkste renners beslissen in de eerste tien minuten de koers. Dat gaat wel heel makkelijk, dus bevind ik mij alsnog vooraan in het peloton. Als ik achter me kijk, zie ik een renner van het grootste netwerk systematisch passen met een blik van “de computer zegt nee”. Ctrl + ESC.

Als later de inmiddels viermans kopgroep ver uit het zicht is, gaat meedrijven vrij eenvoudig. Het lastigste stuk betreft de derde parcourszijde, te meer omdat iemand daar blijkbaar een onzichtbare pannenkoekenfabriek is begonnen. Tijdens draaien op de kant is dergelijke prikkeling van je maag niet prettig. Na een aantal onderdrukte uitbraakpogingen vind ik het mooi geweest en posteer me achteraan de stapel. Er wordt trouwens zeer netjes gereden, zodat het lekker inkomen is. Als de snelheid richting de finale weer omhoog gaat, stap ik na de met mijzelf afgesproken anderhalf uur af, lever mijn rugnummer in en fiets door het voorjaarszonnetje naar station Oss. Het mooi begin van een nieuw seizoen. Hoog tijd om de Nachtslot trainingen weer te intensiveren.

BEELDEN

Beelden gemaakt door Wielerpunt.com