Nedereindse Berg 24 mei

Zonder warme doordeweekse smogdeken kan de temperatuur in het weekend dus nog steeds onder nul. Als een van de weinigen van het twee dozijn sterke A-peloton trek ik dus gewoon beenstukken aan. Geen golven op de Nedereindse Plas, want de wind is compleet absent. Omdat ik de dag ervoor mijn achterwiel gespaakt heb met een nieuwe velg, houd ik rekening met enige offset. Ook weet ik niet zeker of mijn spaakkunsten voldoende zijn om wedstrijdbelasting te weerstaan. Fabriekswielen worden meestal knalstrak en met compleet verkrampte spaken geleverd. Staal is elastisch en volgens mij geeft half aanspannen het meest responsive design, maar dat zal dus vandaag moeten blijken.

Waar in het recente verleden het koerspatroon op de Nedereindse Berg in het weekend gekenmerkt werd door een snel wegrijdende kleine kopgroep gevolgd door een langzaam peloton, lijkt dat tegenwoordig anders. In de A categorie zijn meer aan elkaar gewaagde starters, zodat er op de voormalige vuilstort steeds vaker een afvalkoers gereden wordt. Om de haverklap schieten vooraan renners weg, maar telkens veert het krimpende peloton terug. Met nog twee ronden te rijden verliest een renner de concentratie op het rechte stuk langs de finish en klapt tegen het asfalt. De overgebleven elf coureurs wachten netjes op elkaar om georganiseerd af te sprinten. Met een aanlopend remblok eindig ik als zevende. Wiel geslaagd, nog even finetunen.