Wielerbond BWF 2017

Ronde van Hulten 16 juli

Pakweg een dozijn renners aan het vertrek voor de wedstrijd bij de amateurs. Het voor mij nog onbekende parcours in Hulten, ofwel Klein Tilburg, is 3100 meter lang en kent twaalf bochten, waarvan een tweetal smal en haaks, maar vrij van verkeersremmers en dergelijke. Een echte BWF-omloop. Het regent niet, maar in de voorgaande categorie blijken de snelle bochten toch een valpartij te hebben veroorzaakt. De wind speelt vandaag een kleinere rol, dan men op de hoger gelegen open zandrug kan verwachten. Als in onze categorie ook de eerste regendruppels tevoorschijn komen, klapt er vrijwel direct een renner tegen het asfalt in een bocht. Achteraf blijkt deze te zijn aangetikt. Met een aantal andere door de val gehinderde renners rijd ik de koers wel regulier uit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ronde van ’t Heike 30 april

Vandaag op de rol staan 1100 meter in een halve maan rond de Sint-Willibrorduskerk over strak gelegde klinkers op ’t Heike, waar men net als in Groesbeek vroeger bezems bond. Met twee dozijn Amateurs aan het vertrek is de kans op een harmonica-effect niet bijzonder groot. Wel is dit voor mij de eerste koersdag van het jaar 2017 met een temperatuur boven de 20 graden. Hier moet ik elk jaar aan wennen en al helemaal omdat de maanden hiervoor slechts een vergelijkbare dag is geweest. Ik merk tijdens het explosief oversteken naar een groepje in de tegenaanval dat ik tevens pas aan mijn tweede serieuze wedstrijd van het seizoen deelneem. Ik mis hardheid en heb last van de verraderlijke wind op de halve maan. Als de koplopers weer aansluiten gaat het tempo weer de lucht in, om niet meer stil te vallen. Dit is er teveel aan, maar rijd toch uit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ronde van Galder 23 april

Inschrijven voor de BWF Ronde van Galder kun je zowel vanuit Nederland als België doen, afhankelijk van welke deur je neemt naar het café. De ligging van het 4600 meter lange parcours is vergelijkbaar met de Boersteeg en Lagewald aan de Duitse grens bij Nijmegen. Als je windmolens langs de weg ziet staan, dan weet je wel hoe laat het is. Polderen op het Brabantse zand. Het is warmer dan vorig jaar, maar niet veel. De wind waait vandaag uit een andere hoek. Met pakweg 35 renners aan het vertrek kan ik wel uit de wind en niet aan het elastiek zitten. De laatste keer waaide ik er namelijk af en dit jaar wil ik hem uitrijden. Nadat een kopgroep van vier vertrokken is, verwacht ik dat de verlatenen het kalm aan doen, maar dat valt tegen. Tot de laatste kilometer blijven de aanvallers in zicht. In de lange eindsprint eindig ik in de tweede helft van het peloton.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Breda Moleneind 12 maart

Met ongeveer 75 renners aan het vertrek een drukke boel op het Bredase Moleneind, waar de Brabantse Wielerfederatie haar derde traininingskoers organiseert. De temperatuur is in vergelijking vorige week meer lente. Na de koers van gisteren heb ik mij voorgenomen de rit in de harmonica uit te zitten. Ook deze week moeten er renners lossen als er flink doorgetrokken wordt vooraan, maar er ontstaan geen echte gaten. Een dozijnsterke kopgroep splitst zich af van het peloton. Mijn inschatting dat ze vertrokken zijn klopt. In de aanloop naar de sprint voor de 13e plaats hoor ik achter mij het geluid van een valpartij door een klapband. Toch maar langs het peloton naar voren dan. Tijdens de sprint word ik niet ingehaald en eindig rond de 25e plaats.

Breda Moleneind 5 maart

Maart betekent voorjaar en ook een mooi moment voor een eerste koers. Op het programma van de Brabantse Wielerfederatie staat de tweede trainingswedstrijd van het voorseizoen. Met ongeveer 40 renners aan het vertrek ben ik in goed gezelschap en de zon schijnt. Een enkeling waagt zich zelfs in korte zwarte koersbroek met begeleidende ‘happy socks’. Voor mezelf heb ik gewoon mijn zwarte overschoenen en beenstukken uit de kast getrokken, want de regen is nooit ver weg these days. Waar je normaal eenvoudig kunt meedrijven op het brede industrieparcours op het Moleneind, staat de wind vandaag aan de lange zijden op de kant. Hierdoor moeten enkele renners het peloton laten gaan. Welkom in West-Brabant. Het wielerjaar is weer aangesneden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Trainingsrit Oss 8 maart

Het eerste lenteweekend nodigt uit tot een tweede koers. In Oss vandaag de laatste wedstrijd in de voorjaarsserie. Enkel in 2010 ben ik later weer begonnen na de winter. Kwestie van kalm aanpikken. Ook vanochtend ligt het strooizout nog gewoon op straat. De pannenkoeken van vorige week blijken trouwens stroopwafels te zijn, aldus de organisator. Direct na de start barst de koers los. Duidelijk een generale repetitie voor de naderende nationale criteriums. De wind staat dwars op de lange parcourszijde, harken op het kantje dus. Ook het positioneren is van belang. Echt gewrongen wordt er niet, maar met een wedstrijd in de benen vind ik een uur aanklampen wel voldoende. Blijkbaar is de accu nog niet geheel opgeladen na gisteren. Dit had ik ook niet verwacht overigens met een beperkte training. Toch prima weer en dichtbij. Voor de verlichte trainingen in Nijmegen en Groesbeek heb ik beslag weten te leggen op een tweede Van Tuyl cyclocrosser. Deze ben ik op dit moment aan het aanpassen.

Trainingsrit Oss 1 maart

Hoewel deze winter niet koud, maar normaal is verlopen, heeft het veel geregend en ’s nachts ook een normaal aantal keren gevroren, zeker in het zuidoosten van het land. De wegen zijn natuurlijk niet gladder van ijs van -10, dan van -1 graden Celsius, dus in plaats van het rekenkundige gemiddelde hanteer ik het Stro(oi)mangetal. Hoe vaak is er kans op gladheid? Die kans viel relatief vaak in het weekend, zodat deze zondag de eerste in zeven weken is, waarop het met zekerheid niet glad is. Mijn laatste koers vond plaats op de kortste dag van het vorige jaar. Dit betekent in Oss direct meer dan twee uur koersen. Dat ben ik zowiezo niet van plan. Tussen de 50 en 70 kilometer, ofwel 70 tot 100 minuten vind ik meer dan genoeg. Snap verlenging in het voetbal dan ook nooit. Films van meer dan 90 minuten? Kwestie van meer keuzes maken bij de montage. De elites trainen hier echter voor koersen tot wel 160 kilometer.

In verband met de structurele opbouw van het Nachtslot en het fietsenpark heeft de training tijdens deze periode op een laag pitje gestaan. Daarom heb ik met mezelf afgesproken dat ik maximaal anderhalf uur mee mag doen vandaag. Omdat de Vorstengrafdonk gesitueerd is op de noordkaap van de Peel, staat er doorgaans een stevige wind. Mijn verwachting is dat niet zozeer mijn benen, maar mijn rompspieren de inspanning zullen limiteren. Dit is ook het geval. Ik weet dat je in de winter ‘core stability’ training moet doen thuis op een matje, klopt. De twee sterkste renners beslissen in de eerste tien minuten de koers. Dat gaat wel heel makkelijk, dus bevind ik mij alsnog vooraan in het peloton. Als ik achter me kijk, zie ik een renner van het grootste netwerk systematisch passen met een blik van “de computer zegt nee”. Ctrl + ESC.

Als later de inmiddels viermans kopgroep ver uit het zicht is, gaat meedrijven vrij eenvoudig. Het lastigste stuk betreft de derde parcourszijde, te meer omdat iemand daar blijkbaar een onzichtbare pannenkoekenfabriek is begonnen. Tijdens draaien op de kant is dergelijke prikkeling van je maag niet prettig. Na een aantal onderdrukte uitbraakpogingen vind ik het mooi geweest en posteer me achteraan de stapel. Er wordt trouwens zeer netjes gereden, zodat het lekker inkomen is. Als de snelheid richting de finale weer omhoog gaat, stap ik na de met mijzelf afgesproken anderhalf uur af, lever mijn rugnummer in en fiets door het voorjaarszonnetje naar station Oss. Het mooi begin van een nieuw seizoen. Hoog tijd om de Nachtslot trainingen weer te intensiveren.

BEELDEN

Beelden gemaakt door Wielerpunt.com

Trainingsrit Oss 9 maart

Voor de twee uur durende slotrit van de uitstekend bezochte achtdelige voorjaarscompetitie op de Vorstengrafdonk in Oss, is het alweer bijna nodig bidonhouders te monteren. Een dubbel aantal graden op negen maart! Niet gedaan, maar mijn armstukken gaan wel na een kwartier definitief omlaag. Door mijn frequente deelname en vier top-tien klasseringen, ben ik op een lastig te verdedigen derde plaats in het klassement beland. De nummer zeven staat slechts drie punten achter mij, terwijl de nummer twee een voorsprong heeft van vijf punten. Alleen de kat uit de boom kijken lijkt me niet verstandig. Op goed geluk een kopgroep forceren evenmin. Wat dan wel? Laat ik eens attent rijden en meezitten waar mogelijk.

Zonder elites, junioren en nieuwelingen, die al ‘echte’ wedstrijden hebben, zoals bijvoorbeeld vandaag in Schijndel, is het verschil in niveau veel kleiner. Een langgerekt peloton loopt een aanval waar ik bijzit in. In een ingeving ga ik nogmaals op de pedalen staan. Nu begrijp ik eindelijk dat een peloton de grootste kans heeft definitief te breken, als eerst een sortering heeft plaatsgevonden. Meestal zit ik namelijk in het tweede gedeelte. Nu met twintig man vooruit, die er allemaal belang bij hebben om de ontstane voorsprong uit te bouwen. Met de wind opzij is het behoorlijk aanpoten op het kantje. Voor kopwerk heb ik te veel aan mijn hoofd.

Gaandeweg de koers zie ik steeds meer gelletjes en powerdrankjes langs vliegen. Is dit soms het nieuwe drinkontbijtje voor mannen? Opletten! Een kopgroep van vier heeft zich los gemaakt en zes renners zijn er afgewaaid. Een tegenstrever uit het klassement, wiens wiel ik monitor, gaat alleen op pad en ik kan niet volgen. Als een plaat in de Waddenzee komt hij er tussen te rijden. Met enig geluk sluit ik aan bij twee springende renners en met drie dichten we kop over kop de kloof. Door als derde van deze groep te finishen kan ik de onderste podiumtrap van het klassement veilig stellen. BKM training werkt, maar hoe precies is de vraag.

Trainingsrit Oss 2 maart

Veel raakvlakken met carnaval heb ik niet, behalve dan misschien de elf. Weer een mooie zonnige voorjaarsdag in Oss met een niet tegenvallend deelnemersveld van ongeveer zestig coureurs. De zuidenwind dwars op de lange finishstraat blaast wederom een toontje mee. Met voornamelijk amateurs aan de start verwacht ik een twee uur durende koers van regelmatig hollen en stilstaan en waarom ook niet. De arme eerste aanvallers worden genadeloos terug gereden door een enkel stel benen van de rijke. Het resultaat is een lange scheurende staart. Das pech, peloton weg. Optocht gemist en het spel op de wagen.

Hoewel ik mij al neergelegd heb bij een verblijf in de huisvaderwaaier, zie ik niet alleen dat de groep voor ons eigenlijk helemaal niet hard wegrijdt en regelmatig opbolt. Daarom probeer ik solo de oversteek te maken, wat uiteraard niet lukt, maar blijkbaar wel leidt tot een snelheidsverhoging. Na een kwartier kunnen we zowaar weer aansluiten en valt het tempo ook nog eens weg. Das mazzel. Omdat ik er niet in slaag vooraan te komen, beland ik voor de tweede keer in dezelfde situatie, wanneer de snelheid weer omhoog gaat. Gaat lekker zo. Slim is anders, want achteraan op het kantje verbruik je veel meer energie.

Op het lange stuk wind mee verhoog ik staand de snelheid en wacht net zo lang totdat ik tussen mijn benen door een aanpikkend voorwiel ontwaar. Deze keer maken we in ieder geval een stuk sneller de aansluiting, kwestie van staan & gaan. Met nog vijf ronden koers rijden een kopgroep van vier en een achtervolgend trio vooruit. Uit een stilvallend peloton neemt een renner de benen en ik glip mee. Na een tweetal ronden sluit een vijftal aan en weet het vooruitgeschoven trio ook te verschalken. In de sprint met tien man voor de vijfde plaats eindig ik als zesde op plek tien.

Trainingsrit Oss 23 februari

De laatste winterweek is aangevangen. Vanaf een maart start immers de meteorologische lente. Voor de renners en de organisatie pakt deze serie voorjaarsritten een stuk beter uit, dan die van vorig jaar, toen nauwelijks de helft doorgang kon vinden. Het weer in Nederland is nu eenmaal altijd anders. Door consequent in de laatste decade van januari de eerste rit te programmeren, nemen de organisatoren een risico, maar hebben dit jaar het gelijk aan hun zijde, zes uit zes tot nu toe.

In twee weken begint het seizoen voor de elite categorie en voor deze renners is het stilaan tijd om hun selectie af te dwingen. Met twee complete ploegen van het hoogste nationale niveau in koers, met wind van opzij, kan het niet anders dan dat het honderdkoppige peloton compleet in stukken breekt. Ik ben in ieder geval niet van plan tegen elke prijs het wiel te houden van op hol geslagen oefenprofs. Het seizoen voor de gesloten categorie amateurs begint immers pas in april. De wedstrijden zijn kort en de verschillen tussen renners klein.

Al snel beginnen gaten te vallen, die overigens nog wel te overbruggen zijn voor een amateur. Wat lastig is dat de snelheid continu hoog blijft. Een grote groep is er al afgewaaid voordat ik in een tweede plaats neem, die langzaam groeit met geloste renners uit de voorste groep. Nu zo lang mogelijk uit de greep blijven van de frontlinie. Aanvankelijk kom ik niet op kop, maar krijg op mijn falie van een junior, die dolgraag een groep verder naar voren had gereden. Begrijpelijk. Nadat we onvermijdelijk gedubbeld zijn, pik ik aan tot de laatste ronden van een aantrekkelijke koers van meer dan twee uur.

BEELDEN

Trainingsrit Oss 16 februari

Bijna voorjaar, ook in Oss. Dunne handschoenen, zonnestralen en droge bochten in de vijfde voorjaarswedstrijd op de Vorstengrafdonk. Ongeveer veertig coureurs staan aan de startlijn voor een wedstrijd over zeventig kilometer. De wind staat pal tegen in de finishstraat, die het wegrijden daar zeer lastig maakt. Op het tegenover gelegen lange stuk is de snelheid door dezelfde wind in de rug te hoog. Na het ontsnappen vanaf de start en latere korte escapades, kom ik tot de conclusie dat het tot de finale waarschijnlijk een gesloten koers zal blijven.

Na vijf kwartier in de frontlinie beland ik tamelijk achteraan het peloton. Een wedstrijd rijden zonder eten en drinken is niet altijd een goed idee. Door extern bij te voeren krijgt je lichaam snel nieuwe energie en heb je minder last van dode momenten. Als de koers ontploft tijdens een mobilisatiemoment vanuit eigen voorraden kun je zomaar gelost worden. De snelheid valt echter niet alleen bij mij weg, dus na tien minuten kan ik mij weer vooraan melden met hernieuwde krachten.

Een aantal renners slaagt er in om enkele ronden alleen vooruit te blijven, maar uiteindelijk vallen ze allemaal terug. In de finale krijgt een groep van ongeveer tien renners honderd meter speling. Ik ben wel mee, maar besluit mijn krachten te sparen voor de eindsprint, die met de wind op kop zal gaan gebeuren. Gelukkig blijft de snelheid hoog, zodat ik voor in het peloton de laatste ronde kan aanvangen en als eerste de laatste bocht door zeil. In een door anderen aangetrokken sprint weet ik door een goede positionering en een kleine jump de vierde plaats te bemachtigen.

BEELDEN