Wielerbond KNWU 2016

Ronde van Elden

De Ronde van Elden, georganiseerd door de Arnhemse wielervereniging RETO, wordt dit jaar over twee dagen verreden. Op zaterdag was er een koers over 90 kilometer met een startveld van Elite, Beloften en Amateurs. Op zondag staan wederom tientallen renners, bestaande uit de Amateurs, Sportklasse en Junioren, aan het vertrek voor een wedstrijd over 60 kilometer. Met mijn WFN-licentie (BWF) op zak en het nummer van mijn MyLaps-chip met viltstift op de achterkant van mijn KNWU ledenkaart, besluit ik als vrije renner toch weer eens poging te wagen in het KNWU-district Oost. Hoewel de statuten duidelijk zijn, blijft de onbekendheid met renners van buiten groot. Daarom besluit ik eerst even mijn gezicht te laten zien in de jurywagen om eventuele vragen vooraf te beantwoorden. De consul vertelt dat hij vorige week nog gebeld heeft met KNWU-district Zuid West over een voor hem onbekende TMZ-licentie: “Dat kennen we hier niet” en daar heeft hij denk ik helemaal gelijk in.

Opstellen geschiedt op basis van het laatste cijfer van het rugnummer. En omdat hierbij niemand heeft geinvesteerd in een goede startpositie, lijkt de wil om renners met ambitie door te laten groter, dan bij ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’. Het scheelt in ieder geval een hoop gewring. Renners hebben ook minder reden om zenuwachtig te zijn, want bij een snelle breuk in het peloton, is er in het begin voldoende ambitie en kwaliteit van achteruit. Op het snelle parcours worden de eerste ronden in een razend tempo afgewikkeld. Meestal ontstaat de beslissende kopgroep hier al snel, waarna het tempo zakt. Dit is ook nu het geval, zeker op de lopende beklimming van het vrij hoge viaduct. Hier staat enige wind van de zijkant, maar dat is gemakkelijker dan dat deze dwars op de dijk staat. Eenmaal neem ik deel aan een uitlooppoging, die strandt. In de aanloop naar de eindsprint is het behoorlijk drummen, dus eindig ik op een veilige plek het peloton, na een mooie zondagskoers in de Betuwe.

Advertenties

Papendal 1 juli

Elk jaar probeer ik minstens een dinsdagavond op Papendal te rijden. Daar staat meestal een groot gemixt peloton aan de start op het 1700 meter lange rechthoekige hooggelegen parcours met een licht oplopende finish. Vrij naar achteren gestart, kan ik na enige ronden toch de kop bereiken. Een vlucht van 5 renners is reeds weg. Zoals altijd is de snelheid hoog, maar dat is niet in mijn nadeel. De bochten zijn veilig en eenvoudig, posities winnen helemaal, je kunt door de wind langs het lange lint oprijden. De laatste ronde kan ik vrij vooraan de sprint om de 6e plaats aanvangen en eindig na anderhalf uur als 11e in de A categorie.

Ronde van Varsseveld

Stromende regen en een smal, slingerend en glibberig rondje door het centrum van Varsseveld. Hoewel dit een nationale koers betreft, staat er nog geen twee dozijn renners aan de startlijn. De connectie tussen MyLaps en de KNWU blijkt niet bijzonder solide. Voor de tigste keer kan de jury mijn chipnummer niet vinden in de wielerpc. Dat ding heeft nota de bene de prijs van een smartphone, maar lijkt net als de OV variant, inmiddels gestolde vooruitgang. Het komt gewoon niet over. De tijd van experimenteren met ICT ligt achter ons. Hij doet het wel, of hij doet het niet. Kort samengevat heeft iedere deelnemer een eenvoudige rondeteller van 100 euro met tie-wraps op zijn fiets gesnoerd. Elke keer als die deelnemer langs de finishlijn snort, telt de ontvanger een rondje erbij. Ik rijd de koers uit in de stortregen en nadat ik met onverwachts grote moeite mijn vrije bond licentie weet terug te krijgen, besef ik dat mijn sportieve toekomst niet bij koersen als deze ligt. Het sluit simpelweg niet aan bij mijn hedendaagse sportbeleving.

LingeTrappers Tijdrit

Voor de 8e keer organiseert de LingeTrappers uit Gendt een vrije tijdrit op de rivierdijk tussen Gendt en Bemmel en terug. De verwachte windkracht valt erg mee, maar toch heb ik constant zijwind in de 36 spaaks wielen van mijn wegfiets. Het ‘lezen’ van de wind is een vak apart, waarin voor mij nog een hoop te leren valt. Zwaartekracht trekt enkel loodrecht op de rijrichting en aan al je moleculen tegelijk, maar varieert met de hellinggraad en is manipuleerbaar door wegstukken rechter of schuiner aan te snijden. Lucht drukt van voren, maar ook van opzij, wervelt en de weerstand neemt exponentieel toe met de snelheid. Dat wordt dus schipperen. Uit de Nijmeegse heuvels staan ook Jaap, Jim, Joren en Bram op een normale racer aan de start in de polder. Warm is het zeker. In 2009 heb ik deze rit gereden, terug over de defensiedijk 38,1 km/u. Op een dergelijk parcours hebben hoge wielen, opzetstuur en druppelhelm zeker een voordeel, maar de prijs en de ombouw wegen voor mij niet op tegen tijdrijden als oefening op een standaardfiets, die flexibel inzetbaar, betaalbaar (< 1000 euro) en duurzaam is. De stuurelectronica heb ik, net als tussentijdse koolhydraten, vorig jaar reeds overboord gegooid. Van omega hartslagmeter naar microavontuur, ook dat is sport. In het multidisciplinaire 55-koppige startveld laat de organisatie elke deelnemer het evenement op zijn of haar manier benaderen en voor iedereen is plaats, voor mij bijvoorbeeld een 21e met gemiddeld 39,3 km/u over 20,5 kilometer dijk.

BEELDEN

De beelden zijn gemaakt door Rob Boshove en LingeTrappers

Ronde van Stokkum

De geplande wedstrijd voor vandaag was eigenlijk de Ronde van Bosschenhoofd, georganiseerd door WV Avanti onder auspicien van de Brabantse Wielerfederatie. In theorie althans. Door plotselinge logistieke problemen kan de startplaats niet door mij worden bereikt. Dat wordt zoeken naar een alternatieve wedstrijd, waar ik nog op tijd aan de start zou kunnen verschijnen. In het Gelderse Montferland ligt Stokkum in het dal tussen Elten en ‘s-Heerenberg. Op een bochtig parcours geheel bedekt met zwaar lopende grijze grindklinkers start om 15.15 uur een wedstrijd voor amateurs over 80 kilometer. Dat is 33% meer dan waar ik rekening mee heb gehouden en het aantal bochten per kilometer is meer dan het dubbele. Tja, toch maar proberen. De zon schijnt en de omgeving is prachtig.

Bijschrijven is geen probleem. Tijdens het opstellen trekken renners een kaart uit de hand van een rondlopend jurylid om de startvolgorde te bepalen. Normaal starten bijschrijvers achteraan. Direct vanaf de eerste ronde gaat het peloton op een lint en ik merk al snel dat door het niet afhoudende hobbelen op een stijf aluminium frame en draaien op een 55 het een zware 2 uur gaan worden, zonder bidonnen met water. Geen match. Het leukste deel van het parcours is de oplopende zijde, de bocht aan het einde daarvan het lastigst, aan de staart. Omdat beslissende ontsnapping niet tot stand komt blijft de snelheid hoog. Na 60 kilometer is ineens de tank leeg en ik moet net als de helft van het peloton eerder, laten lopen. Op hangen en wurgen weet ik wel uit te rijden op een prima en veilig parcours, waarbij positionering de doorslag geeft.

BEELDEN

Beelden door Wielerpunt.com

MNC WV Ede

Elk voorjaar organiseert een aantal wielerverenigingen uit het KNWU district Midden de MNC competitie, waarvan de wedstrijden plaatsvinden op een van de clubparcoursen in de regio. Vandaag de beurt aan WV Ede. Eerder heb ik daar al eens gereden, maar dat was op een industrieterrein, en niet voor het clubhuis. Op de satellietfoto ontwaar ik thuis vooraf de vorm van een dubbele musketonhaak, kenmerkend voor de banen die eind jaren zeventig, begin jaren tachtig zijn aangelegd op sportparken langs de uitvalswegen, of in dit geval de spoorbaan. De korte ronde op de voormalige wielerbaan in Lindenholt kende een vergelijkbaar verloop. Een bocht van meer dan een halve cirkel een aanzetten maar, tot die aan de andere kant. De ingebouwde heuvel is minder steil en is verder van de bocht geplaatst. Bij aankomst blijkt dat besloten is een stuk parkeerterrein op te nemen, zodat de vorm van een sleutel met baard ontstaat. Op deze manier ga je als vanzelf vierkant in de rondte scheren.

Het startveld bestaat uit een dertigtal renners, meest amateurs, maar ook elite en junioren, die gezamenlijk starten. Niet wetende dat de omloop zo intensief zou zijn, zoek ik direct na het fluitje de aanval. Dit is wel wat anders dan de lange brede wegen in Oss. Het lijkt wel een full-fledged stratencriterium. Op geen enkel moment kun je rustig recht op de trappers gaan staan. Hopen dat ik überhaupt kan volgen. Het gecombineerde peloton zorgt ervoor dat het nooit stilvalt, zodat tussentijds herstellen nauwelijks gaat. Vier renners waaronder de nationaal kampioen bij de amateurs rijden weg. Door een langgerekte jacht van meer dan een half uur, waarbij ik constant aan de rekstok hang, krijgt de kopgroep echter nooit meer dan twintig seconden voorsprong. Uiteindelijk beslist een lekke band van een van de koplopers dit potje apenkooien in het voordeel van de achtervolgers. Mij rest enkel de eindsprint voor de niet afgewaaide amateurs waarin ik, door tijdig opschuiven, al zittend als vijfde eindig.

BEELDEN

Beelden door Ron Bertelink