Kampioenschappen 2017

NK WFN Breda-Overa 23 juli

De laatste dag van de Tour de France is tevens de dag van het nationaal kampioenschap van de Wielerfederatie Nederland (WFN). In eerdere jaren vond dit plaats in de maand augustus, maar dit jaar dus in de maand juli. Twee viaducten over de A6 wachten op een beklimming. Op een oprit met een vergelijkbare zwaarte, 2 op een schaal van 1-12 UFL, traint de Nederlandse etappewinnaar in Parijs zijn sprints. Daarvoor moest hij net als Hannibal wel eerst de Alpen over. “I love it when a plan comes together”. Achteraan in een deelnemersveld van pakweg honderd renners haakse bochten door, zonder gedegen voorbereiding in de vorm van voldoende wedstrijden, blijkt voor mij zoals verwacht een brug te ver. Volgend jaar weer van start in een hogere leeftijdscategorie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Wielerbond BWF 2017

Ronde van Hulten 16 juli

Pakweg een dozijn renners aan het vertrek voor de wedstrijd bij de amateurs. Het voor mij nog onbekende parcours in Hulten, ofwel Klein Tilburg, is 3100 meter lang en kent twaalf bochten, waarvan een tweetal smal en haaks, maar vrij van verkeersremmers en dergelijke. Een echte BWF-omloop. Het regent niet, maar in de voorgaande categorie blijken de snelle bochten toch een valpartij te hebben veroorzaakt. De wind speelt vandaag een kleinere rol, dan men op de hoger gelegen open zandrug kan verwachten. Als in onze categorie ook de eerste regendruppels tevoorschijn komen, klapt er vrijwel direct een renner tegen het asfalt in een bocht. Achteraf blijkt deze te zijn aangetikt. Met een aantal andere door de val gehinderde renners rijd ik de koers wel regulier uit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ronde van ’t Heike 30 april

Vandaag op de rol staan 1100 meter in een halve maan rond de Sint-Willibrorduskerk over strak gelegde klinkers op ’t Heike, waar men net als in Groesbeek vroeger bezems bond. Met twee dozijn Amateurs aan het vertrek is de kans op een harmonica-effect niet bijzonder groot. Wel is dit voor mij de eerste koersdag van het jaar 2017 met een temperatuur boven de 20 graden. Hier moet ik elk jaar aan wennen en al helemaal omdat de maanden hiervoor slechts een vergelijkbare dag is geweest. Ik merk tijdens het explosief oversteken naar een groepje in de tegenaanval dat ik tevens pas aan mijn tweede serieuze wedstrijd van het seizoen deelneem. Ik mis hardheid en heb last van de verraderlijke wind op de halve maan. Als de koplopers weer aansluiten gaat het tempo weer de lucht in, om niet meer stil te vallen. Dit is er teveel aan, maar rijd toch uit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ronde van Galder 23 april

Inschrijven voor de BWF Ronde van Galder kun je zowel vanuit Nederland als België doen, afhankelijk van welke deur je neemt naar het café. De ligging van het 4600 meter lange parcours is vergelijkbaar met de Boersteeg en Lagewald aan de Duitse grens bij Nijmegen. Als je windmolens langs de weg ziet staan, dan weet je wel hoe laat het is. Polderen op het Brabantse zand. Het is warmer dan vorig jaar, maar niet veel. De wind waait vandaag uit een andere hoek. Met pakweg 35 renners aan het vertrek kan ik wel uit de wind en niet aan het elastiek zitten. De laatste keer waaide ik er namelijk af en dit jaar wil ik hem uitrijden. Nadat een kopgroep van vier vertrokken is, verwacht ik dat de verlatenen het kalm aan doen, maar dat valt tegen. Tot de laatste kilometer blijven de aanvallers in zicht. In de lange eindsprint eindig ik in de tweede helft van het peloton.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Breda Moleneind 12 maart

Met ongeveer 75 renners aan het vertrek een drukke boel op het Bredase Moleneind, waar de Brabantse Wielerfederatie haar derde traininingskoers organiseert. De temperatuur is in vergelijking vorige week meer lente. Na de koers van gisteren heb ik mij voorgenomen de rit in de harmonica uit te zitten. Ook deze week moeten er renners lossen als er flink doorgetrokken wordt vooraan, maar er ontstaan geen echte gaten. Een dozijnsterke kopgroep splitst zich af van het peloton. Mijn inschatting dat ze vertrokken zijn klopt. In de aanloop naar de sprint voor de 13e plaats hoor ik achter mij het geluid van een valpartij door een klapband. Toch maar langs het peloton naar voren dan. Tijdens de sprint word ik niet ingehaald en eindig rond de 25e plaats.

Breda Moleneind 5 maart

Maart betekent voorjaar en ook een mooi moment voor een eerste koers. Op het programma van de Brabantse Wielerfederatie staat de tweede trainingswedstrijd van het voorseizoen. Met ongeveer 40 renners aan het vertrek ben ik in goed gezelschap en de zon schijnt. Een enkeling waagt zich zelfs in korte zwarte koersbroek met begeleidende ‘happy socks’. Voor mezelf heb ik gewoon mijn zwarte overschoenen en beenstukken uit de kast getrokken, want de regen is nooit ver weg these days. Waar je normaal eenvoudig kunt meedrijven op het brede industrieparcours op het Moleneind, staat de wind vandaag aan de lange zijden op de kant. Hierdoor moeten enkele renners het peloton laten gaan. Welkom in West-Brabant. Het wielerjaar is weer aangesneden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wielerbond BWF 2016

Ronde van Sprundel

Sprundel had een wonderkruis, net als Kranenburg, maar ook een -Nassau en -Hertog deel vergelijkbaar met Baarle.

* https://t.co/VZQ6v6fVlU
* https://t.co/uwUm5pFuCh

Beelden

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Blauwe Kei Breda

De Blauwe Kei in Breda was dus een middeleeuwse hoeve. Nu decor voor een jaarlijkse BWF wielerronde over strak asfalt in de gelijknamige wijk.

* https://t.co/KWELO3YmIf
* https://t.co/dixZBBKzBu

Beelden

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ronde van Galder

Regen, hagel en sneeuw komen niet vaak voor eind april, maar het kan dus wel gewoon. Meestal stijgt het kwik in de laatste decade rond het middaguur richting de 25 graden. Vandaag is een grensgeval. Inschrijven voor de BWF Ronde van Galder kun je zowel vanuit Nederland als België doen, afhankelijk van welke deur je neemt naar het café. De ligging van het 4600 meter lange parcours is vergelijkbaar met de Boersteeg en Lagewald aan de Duitse grens bij Nijmegen. Alleen zit er bij Wyler een lottokantoor in het grenspand en staat er een benzinestation in de in de buurt.

Bij de start zie ik de windmolens driftig draaien en op de lange zijden van het slingerende driehoekige parcours staat de wind op de kant. Op de korte basiszijde pal tegen. Beschutting is er weinig, dus dat wordt millimeterwerk langs de berm. Dit heb ik duidelijk (te) lang niet gedaan. Omgaan met wind is een vak apart. Het compact rijden op de smalle wegen, terwijl je nauwelijks iets ziet door het opspattend water en neerdalende hagel moet je blijven oefenen. Op tweederde van de koers betaal ook ik de tol voor de windfouten, maar samen met een andere renner weet ik de wedstrijd wel uit te rijden. Wederom een inspirerende BWF omloop.

Oosterhout – Warande

Op de wisselvallige aprilzondag van de Amstel Gold Race maak ik voor het eerst kennis met het clubparcours van vereniging De Jonge Renner in Oosterhout, luisterend naar de naam de Warande. Waar de meeste circuits aangelegd zijn op een stuk wasteland langs de snelweg of spoorbaan, lijkt deze omgang meer op de Efteling inclusief idyllische parkvijver, omgeven door bomen. Met 42 starters, waarvan eenderde zuiderburen, lijkt me achteraan hangen op het smalle bochtige asfalt niet echt comfortabel. Zeker niet wanneer de koers direct na het startschot losbrandt. Toch maar naar voren wurmen dan. Wegkomen blijkt lastig. Na de mooie oplopende strook naar de finish wachten twee bochten, die niet voor mij gemaakt zijn, of andersom. In de aanloop naar de sprint moet ik eenmaal mijn handen gebruiken als een renner plots moet uitwijken en voorlangs kruist. In de eindsprint wordt het ook priegelen, dus die volg ik vanaf de tweede rij. Hoewel een prachtig parcours, geef ik de voorkeur aan brede wegen met meer ruimte.

Beelden

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Breda – Moleneind

Best een aantrekkelijke koers om te rijden vandaag ‘Verslag A-koers Moleneinde 10 april 2016’ Verslag A-koers Moleneinde 10 april 2016 via @BWFbestuur

Rijsbergen – Oekel

Haspelen aan de staart van de stoet bit.ly/1Tu1gIG door vaste BWF fotograaf/jurylid Ad de Bruijn | www.brabantsewielerfederatie.nl

Voor het eerst in 21 maanden weer een Ama koers gereden. Een prachtige omloop in Rijsbergen #fietstrein #reisjefit @BrabantCycling

Beelden

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Breda – Moleneind

Betere weermannen daar? Door de verschoven winters start het BWF seizoen tegenwoordig twee weken later lijkt het. Vandaag de derde in de serie van vier oefenkoersen. En dat oefenen is nodig voor mij. De afgelopen tien maanden heb ik er namelijk slechts twee gereden. De mooie zomer heb ik onder andere gebruikt om alle klimmen op de Nijmeegse stuwwal te meten en te fotograferen. De oude fotoset stamde uit 2008. Na de korte klimtijdrit op de Voerweg tijdens de Stevensloop vorige week is dit toch iets anders. De inschrijf- en startprocedure is in ieder geval niet gewijzigd. Een groep van zes koplopers vertrekt al vroeg in de wedstrijd, om nog voor halfkoers het vijftig koppen tellende peloton te dubbelen. Ik vind het prima. Zes ronden voor het einde met korting afsprinten dus. Om de massaspurt te ontlopen spring ik mee met diverse uitvallen, maar renners in een gelapt peloton zitten niet voor niets daar. Ik kan in ieder geval het verschil niet maken, want finales kun je alleen trainen door ze te rijden, niet anders. Nee, ook niet op de Nederrijnse Heuvelrug bij Nijmegen. Toch iets gemist.

BWF Kampioenschap Rijsbergen

Op een meer dan 5 kilometer lange omloop over rechte ontginningswegen rond Rijsbergen wordt dit jaar het kampioenschap van de Brabantse Wielerfederatie betwist. Zelf ben ik sinds 2014 met het oog op koersen in Duitsland aangesloten bij de NWB, maar de wedstrijden om de geblokte trui zijn altijd speciaal om mee te rijden. Tegen de 40 coureurs staan aan de startlijn voor 12 omlopen. De wind is afwezig, de zon schijnt volop. Vaak wordt er bij deze omstandigheden gesproken van een “te makkelijk parcours”. Of dat zo is weet ik nog zo net niet. Het goed positioneren is minder belangrijk, uit de wind rijden eveneens en de bochtenratio ligt ook vele malen lager. Met een groot speelveld komt het veel meer aan op eigen kwaliteiten. Bij een gesloten categorie van amateurs blijken die eigenlijk zeer dicht bijeen te liggen en de koers eindigt in een wonderbaarlijke massasprint, waarbij het voorste dozijn mannen tegelijk rijdt op een stuk weg, waar niet eens de helft op past. Blijkbaar kunnen ze in de koers stiekem prima met elkaar door een deur, alhoewel de interpretatie over hoe men deze voor een ander open houdt kan verschillen. Strikt in de leer tegenover stoom afblazen en engelengeduld versus hagepreek. Voet bij stuk houden over een voetstuk en een standbeeld voor de organisatie. Veel tam-tam over de wilde bond, maar uiteindelijk loopt het allemaal wel los op deze prachtige dag.

BEELDEN

Beelden door de Brabantse WielerFederatie

Ronde van Terheijden

De laatste decade van april vindt traditioneel de Ronde van Terheijden plaats op het 2300 meter lange rechthoekige parcours door het buitengebied. Met de informatie van de vernieuwde website van de Brabantse Wielerfederatie in het achterhoofd reis ik af naar de zes kilometer ten noorden van Breda gelegen woonkern. Na een aantal jaar met veel plezier onder een WFN licentie van de BWF te hebben gereden, heb ik in 2014, met het oog op koersen in Duitsland, een soortgelijke licentie aangevraagd bij de in Someren gevestigde Nederlandse Wielrenbond (NWB).

Een rondje inrijden lijkt me raadzaam, maar terug bij de finish blijkt iedereen reeds opgesteld te staan. Het is warm, de wind staat fors tegen en de wegen zijn smal. De koers is nog geen ronde oud als vijf man direct het hazenpad kiezen, gesteund door ploeggenoten die strategisch gaten laten vallen op de krappe wegen. Het enige dat mij rest is als de wiedeweerga naar voren speren. Vooraan gekomen is de kloof al fors uitgediept. Op 55×11 probeer ik het gat te dichten, maar merk al snel dat ik hiervoor de afgelopen weken simpelweg niet voldoende trainingsarbeid heb verricht.

Met scherpe bochten heb ik een stuk minder moeite sinds ik foto’s vergeleken heb van mezelf en de winnaar van het BWF klassement 2013 in dezelfde bocht. Heeft dus gewerkt. Na een spervuur van uitvallen steken nog drie renners over naar de kopgroep, zodat deze uit acht man bestaat. Gelopen koers. In de achtervolging schakel ik op een moment zelfs over naar het binnenblad. Een andere coureur pakt het proactiever aan door er in zijn eentje op uit te trekken en dit vol te houden tot de finish. De droge oostenwind zorgt voor een lange warme koers, waarin een bidon geen kwaad had gekund. Mijn slotaanval loopt spaak, maar ik ben niet gelost.

BEELDEN

Beelden door E. Rockland Fotografie en de Brabantse Wielerfederatie

Ronde van Heusdenhout

Een harde wind en een lagere temperatuur dan de afgelopen maand(en) luiden onherroepelijk de eerste herfstdag in. Op de rol staat de Ronde van Heusdenhout over 60 kilometer met een 1900 meter lang rechthoekig parcours om de gelijknamige woonwijk. De brede aanvoerweg, die de derde parcourszijde vertegenwoordigt, blijkt de scherprechter die het peloton van 37 coureurs in twee gelijke stukken laat breken. Niet lang geleden met een banddikte verschil vierde geworden in een premiesprint voor drie, beland ik, terwijl ik op adem kom, in het achterste deel. Met enkele losse renners probeer ik wel de oversteek te maken, maar als je in deze fase in die positie komt, weet je dat je het gewoon hebt verklooid. De harde wind doet de rest.

Om te voorkomen dat deze, door de wijkraad en WV Breda georganiseerde koers, voor mij de Ronde aan de Broek wordt, besluit ik het initiatief te nemen in de achtervolging. Dat ik hierbij af en toe loskom van de krimpende groep medegelosten neem ik voor lief. De meesten geloven het wel en ik kan ze geen ongelijk geven. We rijden voor de, schrik niet, twintigste plaats in een gelopen wedstrijd. Het op het oog snelle parcours blijkt toch minder te lopen dan gedacht. Vlak na de finish liggen twee drempels en de vierde winderige zijde, wordt vooraf gegaan door een slingerende strook hobbelige grindklinkers, waarin voor de zekerheid ook nog twee drempels zijn geplaatst. Mijn bidonhouder aan de zitbuis geeft de geest.

Op vijf ronden voor het einde roept de speaker om dat de inmiddels tot 12 man uitgedunde club achtervolgers een achterstand van een minuut heeft op de 19 “koplopers”. We kunnen in ieder geval gaan afsprinten. Met de weer ingevoerde en verzwaarde route Kommendaal is mijn sprint in ieder geval verbeterd, zodat ik nog als tweede weet te eindigen van de groep en 21e in totaal. In de totale ombouw van de Klimbijnijmegen website heb ik drie weken minder aandacht kunnen besteden aan training en een maand niet gekoerst. Nou, dat is dus te merken. De conditie is er wel, maar de scherpte ontbreekt. Je kunt echter maar een ding tegelijk. Het onderzoek naar BEL training heeft wel geleid tot een nieuwe eenheid voor hellingzwaarte: WTR.

BEELDEN

Everdenberg 21 juli

Pling, pling, ploing! doen een aantal van de twee keer zesendertig spaken van mijn nieuwe wielen als ik op de fiets spring. Zesendertig? Das ouderwets! Klopt helemaal. Is dat wel Aero? Je bedoelt Aero als in aerodynamische zadelpen? Of nog beter, aerodynamische bidons. Toen ik vorige week een crankstel uit de Adamas AX groep in handen had, waar de spider van de voorbladen op groeven van de (stalen, dat gelukkig nog wel) trapas gestoken dient te worden, waande ik mij dertig jaar terug in de tijd, toen Aero hartstikke hip was. De dagen van Biopace en Positron.

De drie dingen die wielrenners in crisistijd moesten overtuigen toch maar iets nieuws aan te schaffen waren: ovale kettingbladen, niet continu maar digitaal schakelen en afgeplatte of weggewerkte componenten. You mean Rotor, Di2, Propel? Tegelijkertijd wordt met een tweede vernieuwing het aerovoordeel weer rap ingeleverd met plus size frames, buitenboord lagers en holle traparmen als boomstammen. Helemaal als je nog eens vrolijk een verplichte rode digipuist aan je slanke vork bindt. Toch ben ik wel degelijk blij met hoge velgen, klikpedalen, sti schakelen en dual pivot remmen.

Vooraan starten zit er vandaag niet in, dus wurm ik mij vrij snel langs het peloton van vijfenzestig renners naar voren om te testen hoe de handgespaakte wielen bevallen. De eerste openbaring is dat kogels en conussen veel beter sturen dan machinelagers. Daarnaast zorgt het grotere aantal spaken dat mijn velg niet meer tegen de remblokken dreigt te lopen bij het staan op de pedalen. Naar mijn mening heb je wel veel profijt van een hogere (Aero!) velg, omdat deze tegelijkertijd steviger en aerodynamischer is dan een lage. Al vrij snel zit ik mee in een ontsnapping.

Bij het op hoge snelheid aan het wiel rijden merk ik een klein negatief verschil t.o.v. minder en platte spaken, maar bij de broodnodige versnellingen wordt mij duidelijk dat ik met minder spaken het energievoordeel van minder luchtweerstand weer inlever voor een verlies aan krachtoverbrenging door een slapper wiel. Krijg nou wat. Als de tweede tussenspurt zich aandient, besluit ik mee te versnellen en pak de tweede plaats. De temperatuur is opgelopen tot boven de dertig graden, maar het koersbeeld is hetzelfde als vorige week met kleine wegrijdende groepjes.

Af en toe rijd ik mee en een andere keer achtervolg ik. Wanneer de latere winnaar aan kop komt en aanstalten maakt op de pedalen te gaan staan, is het hele peloton er als de kippen bij om luid kakelend aan te pikken. Hoge bomen vangen veel wind. Een van de grote nadelen van aerowielen is dat ze nogal gevoelig zijn voor, u raadt het nooit.., wind. Laat die tunnelvisie, zou Stealth geen kansrijk concept zijn om Aero op te volgen? Het opmaken van de uitslag kan namelijk al zonder jury en fotofinish. De onzichtbaarheid zal de sponsors in ieder geval minder bevallen dan de renners.

Hoewel de wind zich koest houdt vandaag is het niet windstil. Ik verbaas mij in de bochten dat de veranderende windrichting minder invloed heeft op mijn voorwiel. Bij platte spaken is het verschil in windoppervlak ad hoc. Bij ronde spaken is er helemaal geen verschil. Helemaal optimaal. Hoewel ik mij als tweede plaats bij een volgende tussenspurt, zal ik toch eens moeten sparen. Maar niet nu, want een achttal renners forceert een in potentie beslissende ontsnapping, die pas met een goed samenwerkend peloton geneutraliseerd kan worden.

Een opvolgende kleinere kopie kan ik staand op de pedalen met veel moeite inrekenen. Het lijkt erop dat de koers in een massasprint gaat eindigen, ware het niet dat een eenzame hardrijder de benen neemt als het complete peloton op twee ronden voor het eind stilvalt. Je benen stilhouden vooraan een peloton in deze fase van de wedstrijd zou eigenlijk verboden moeten worden. Alles schuift ineen. Nadat ik de uitloper gegrepen heb, houd ik de snelheid hoog en stuur voor de laatste bocht naar buiten om rond de begin twintigste plaats te finishen.

BEELDEN GP WIM DE VOS