Wielerbond KNWU 2016

Ronde van Elden

De Ronde van Elden, georganiseerd door de Arnhemse wielervereniging RETO, wordt dit jaar over twee dagen verreden. Op zaterdag was er een koers over 90 kilometer met een startveld van Elite, Beloften en Amateurs. Op zondag staan wederom tientallen renners, bestaande uit de Amateurs, Sportklasse en Junioren, aan het vertrek voor een wedstrijd over 60 kilometer. Met mijn WFN-licentie (BWF) op zak en het nummer van mijn MyLaps-chip met viltstift op de achterkant van mijn KNWU ledenkaart, besluit ik als vrije renner toch weer eens poging te wagen in het KNWU-district Oost. Hoewel de statuten duidelijk zijn, blijft de onbekendheid met renners van buiten groot. Daarom besluit ik eerst even mijn gezicht te laten zien in de jurywagen om eventuele vragen vooraf te beantwoorden. De consul vertelt dat hij vorige week nog gebeld heeft met KNWU-district Zuid West over een voor hem onbekende TMZ-licentie: “Dat kennen we hier niet” en daar heeft hij denk ik helemaal gelijk in.

Opstellen geschiedt op basis van het laatste cijfer van het rugnummer. En omdat hierbij niemand heeft geinvesteerd in een goede startpositie, lijkt de wil om renners met ambitie door te laten groter, dan bij ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’. Het scheelt in ieder geval een hoop gewring. Renners hebben ook minder reden om zenuwachtig te zijn, want bij een snelle breuk in het peloton, is er in het begin voldoende ambitie en kwaliteit van achteruit. Op het snelle parcours worden de eerste ronden in een razend tempo afgewikkeld. Meestal ontstaat de beslissende kopgroep hier al snel, waarna het tempo zakt. Dit is ook nu het geval, zeker op de lopende beklimming van het vrij hoge viaduct. Hier staat enige wind van de zijkant, maar dat is gemakkelijker dan dat deze dwars op de dijk staat. Eenmaal neem ik deel aan een uitlooppoging, die strandt. In de aanloop naar de eindsprint is het behoorlijk drummen, dus eindig ik op een veilige plek het peloton, na een mooie zondagskoers in de Betuwe.

Advertenties

De Zes Bochten Ammerzoden

Vier dingen waar ik niet bijzonder veel van houd: veel bochten, gladde bochten, klinkers en hitte. Dit alles tegelijk in De Zes Bochten van Ammerzoden. Een veilig stenen regenwoud voor de criteriumtijger, of de leeuw met rode blokjes. Ik zie de bui al letterlijk hangen, maar ga zowiezo van start, dan maar iets rustiger aan, gaat prima. Nadat de kopgroep ontsnapt is daalt het tempo naar een niveau, waarop ik de ondingen van rondingen wel kan maken. Vorig jaar was ik 13e in lekker koel weer, dit jaar 14e in de hitte. Het maakt uiteindelijk dus bar weinig verschil. De koers is overigens echt een aanrader. Je moet je beperkingen kennen en geen gekke dingen doen.

BEELDEN

Beelden door de Brabantse WielerFederatie

BWF Kampioenschap Rijsbergen

Op een meer dan 5 kilometer lange omloop over rechte ontginningswegen rond Rijsbergen wordt dit jaar het kampioenschap van de Brabantse Wielerfederatie betwist. Zelf ben ik sinds 2014 met het oog op koersen in Duitsland aangesloten bij de NWB, maar de wedstrijden om de geblokte trui zijn altijd speciaal om mee te rijden. Tegen de 40 coureurs staan aan de startlijn voor 12 omlopen. De wind is afwezig, de zon schijnt volop. Vaak wordt er bij deze omstandigheden gesproken van een “te makkelijk parcours”. Of dat zo is weet ik nog zo net niet. Het goed positioneren is minder belangrijk, uit de wind rijden eveneens en de bochtenratio ligt ook vele malen lager. Met een groot speelveld komt het veel meer aan op eigen kwaliteiten. Bij een gesloten categorie van amateurs blijken die eigenlijk zeer dicht bijeen te liggen en de koers eindigt in een wonderbaarlijke massasprint, waarbij het voorste dozijn mannen tegelijk rijdt op een stuk weg, waar niet eens de helft op past. Blijkbaar kunnen ze in de koers stiekem prima met elkaar door een deur, alhoewel de interpretatie over hoe men deze voor een ander open houdt kan verschillen. Strikt in de leer tegenover stoom afblazen en engelengeduld versus hagepreek. Voet bij stuk houden over een voetstuk en een standbeeld voor de organisatie. Veel tam-tam over de wilde bond, maar uiteindelijk loopt het allemaal wel los op deze prachtige dag.

BEELDEN

Beelden door de Brabantse WielerFederatie

Ronde van Terheijden

De laatste decade van april vindt traditioneel de Ronde van Terheijden plaats op het 2300 meter lange rechthoekige parcours door het buitengebied. Met de informatie van de vernieuwde website van de Brabantse Wielerfederatie in het achterhoofd reis ik af naar de zes kilometer ten noorden van Breda gelegen woonkern. Na een aantal jaar met veel plezier onder een WFN licentie van de BWF te hebben gereden, heb ik in 2014, met het oog op koersen in Duitsland, een soortgelijke licentie aangevraagd bij de in Someren gevestigde Nederlandse Wielrenbond (NWB).

Een rondje inrijden lijkt me raadzaam, maar terug bij de finish blijkt iedereen reeds opgesteld te staan. Het is warm, de wind staat fors tegen en de wegen zijn smal. De koers is nog geen ronde oud als vijf man direct het hazenpad kiezen, gesteund door ploeggenoten die strategisch gaten laten vallen op de krappe wegen. Het enige dat mij rest is als de wiedeweerga naar voren speren. Vooraan gekomen is de kloof al fors uitgediept. Op 55×11 probeer ik het gat te dichten, maar merk al snel dat ik hiervoor de afgelopen weken simpelweg niet voldoende trainingsarbeid heb verricht.

Met scherpe bochten heb ik een stuk minder moeite sinds ik foto’s vergeleken heb van mezelf en de winnaar van het BWF klassement 2013 in dezelfde bocht. Heeft dus gewerkt. Na een spervuur van uitvallen steken nog drie renners over naar de kopgroep, zodat deze uit acht man bestaat. Gelopen koers. In de achtervolging schakel ik op een moment zelfs over naar het binnenblad. Een andere coureur pakt het proactiever aan door er in zijn eentje op uit te trekken en dit vol te houden tot de finish. De droge oostenwind zorgt voor een lange warme koers, waarin een bidon geen kwaad had gekund. Mijn slotaanval loopt spaak, maar ik ben niet gelost.

BEELDEN

Beelden door E. Rockland Fotografie en de Brabantse Wielerfederatie

Ronde van Heusdenhout

Een harde wind en een lagere temperatuur dan de afgelopen maand(en) luiden onherroepelijk de eerste herfstdag in. Op de rol staat de Ronde van Heusdenhout over 60 kilometer met een 1900 meter lang rechthoekig parcours om de gelijknamige woonwijk. De brede aanvoerweg, die de derde parcourszijde vertegenwoordigt, blijkt de scherprechter die het peloton van 37 coureurs in twee gelijke stukken laat breken. Niet lang geleden met een banddikte verschil vierde geworden in een premiesprint voor drie, beland ik, terwijl ik op adem kom, in het achterste deel. Met enkele losse renners probeer ik wel de oversteek te maken, maar als je in deze fase in die positie komt, weet je dat je het gewoon hebt verklooid. De harde wind doet de rest.

Om te voorkomen dat deze, door de wijkraad en WV Breda georganiseerde koers, voor mij de Ronde aan de Broek wordt, besluit ik het initiatief te nemen in de achtervolging. Dat ik hierbij af en toe loskom van de krimpende groep medegelosten neem ik voor lief. De meesten geloven het wel en ik kan ze geen ongelijk geven. We rijden voor de, schrik niet, twintigste plaats in een gelopen wedstrijd. Het op het oog snelle parcours blijkt toch minder te lopen dan gedacht. Vlak na de finish liggen twee drempels en de vierde winderige zijde, wordt vooraf gegaan door een slingerende strook hobbelige grindklinkers, waarin voor de zekerheid ook nog twee drempels zijn geplaatst. Mijn bidonhouder aan de zitbuis geeft de geest.

Op vijf ronden voor het einde roept de speaker om dat de inmiddels tot 12 man uitgedunde club achtervolgers een achterstand van een minuut heeft op de 19 “koplopers”. We kunnen in ieder geval gaan afsprinten. Met de weer ingevoerde en verzwaarde route Kommendaal is mijn sprint in ieder geval verbeterd, zodat ik nog als tweede weet te eindigen van de groep en 21e in totaal. In de totale ombouw van de Klimbijnijmegen website heb ik drie weken minder aandacht kunnen besteden aan training en een maand niet gekoerst. Nou, dat is dus te merken. De conditie is er wel, maar de scherpte ontbreekt. Je kunt echter maar een ding tegelijk. Het onderzoek naar BEL training heeft wel geleid tot een nieuwe eenheid voor hellingzwaarte: WTR.

BEELDEN

Ronde van Hoeven

Vijftien graden en regen zet de verlate schaapscheerderskoude in perspectief met de loeiwarme midweekse dagen en nachten boven de twintig graden. De organisatie van de Ronde van Hoeven schotelt de veertig coureurs een driehoekige omloop van vier kilometer voor, vorig jaar het decor voor het BWF kampioenschap. Of Avanti de tegenwind op de tweede strook speciaal bestelt weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat wegkomen met een paar renners op dit parcours een enorme inspanning vereist.

De stort en startregen wacht ik af onder een boom en, hoewel ik armstukken aan heb, vind ik het ronduit koud. Het KNMI prefereert fris. De eerste enigszins bochtige strook staat de wind in de rug, voorzichtig de hoek om tegen de wind in, waarna de wind in de zij blaast. Omdat er acht ronden lang premies verreden worden, blijft de koers gesloten. Enkel alleenstaande aanvallers krijgen enige ruimte. Als ik met de wind in de rug gebruik maak van de opgedane snelheid, draai ik single de tegenwindstrook op.

Staand op de pedalen en zo aerodynamisch mogelijk blijf ik wel vooruit, maar verbruik zo veel energie dat aanzetten met de wind in de zij niet van de grond komt. Te zwaar. Alle andere eenzame aanvallers is vandaag hetzelfde lot beschoren, zelfs de BWF Houdini’s. Twee goed samenwerkende renners lukt het op driekwart van de koers wel. Een samenhangende achtervolging komt niet tot stand. Omdat ik nog voorin zit, sprint ik, nadat ik vooraf om mijn middel gegrepen ben, toch naar de 15e plek.

In de aanloop naar de eindsprint is het voor een deel van het peloton niet ongebruikelijk net zo lang te mieren tot men op de gewenste plek zit. De weg heeft echter een beperkte breedte en met je handen aan het stuur mag veel. Ik vind dat het link wordt wanneer je je handen gebruikt om je een weg te banen. Dit heb ik de bewuste renner meteen na de finish in niet mis te verstane woorden duidelijk gemaakt. Later in de permanence heb ik hem alsnog de hand kunnen schudden. Wel koers, geen valpartij.