Wielerbond KNWU 2016

Ronde van Elden

De Ronde van Elden, georganiseerd door de Arnhemse wielervereniging RETO, wordt dit jaar over twee dagen verreden. Op zaterdag was er een koers over 90 kilometer met een startveld van Elite, Beloften en Amateurs. Op zondag staan wederom tientallen renners, bestaande uit de Amateurs, Sportklasse en Junioren, aan het vertrek voor een wedstrijd over 60 kilometer. Met mijn WFN-licentie (BWF) op zak en het nummer van mijn MyLaps-chip met viltstift op de achterkant van mijn KNWU ledenkaart, besluit ik als vrije renner toch weer eens poging te wagen in het KNWU-district Oost. Hoewel de statuten duidelijk zijn, blijft de onbekendheid met renners van buiten groot. Daarom besluit ik eerst even mijn gezicht te laten zien in de jurywagen om eventuele vragen vooraf te beantwoorden. De consul vertelt dat hij vorige week nog gebeld heeft met KNWU-district Zuid West over een voor hem onbekende TMZ-licentie: “Dat kennen we hier niet” en daar heeft hij denk ik helemaal gelijk in.

Opstellen geschiedt op basis van het laatste cijfer van het rugnummer. En omdat hierbij niemand heeft geinvesteerd in een goede startpositie, lijkt de wil om renners met ambitie door te laten groter, dan bij ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’. Het scheelt in ieder geval een hoop gewring. Renners hebben ook minder reden om zenuwachtig te zijn, want bij een snelle breuk in het peloton, is er in het begin voldoende ambitie en kwaliteit van achteruit. Op het snelle parcours worden de eerste ronden in een razend tempo afgewikkeld. Meestal ontstaat de beslissende kopgroep hier al snel, waarna het tempo zakt. Dit is ook nu het geval, zeker op de lopende beklimming van het vrij hoge viaduct. Hier staat enige wind van de zijkant, maar dat is gemakkelijker dan dat deze dwars op de dijk staat. Eenmaal neem ik deel aan een uitlooppoging, die strandt. In de aanloop naar de eindsprint is het behoorlijk drummen, dus eindig ik op een veilige plek het peloton, na een mooie zondagskoers in de Betuwe.

Advertenties

Ronde van Varsseveld

Stromende regen en een smal, slingerend en glibberig rondje door het centrum van Varsseveld. Hoewel dit een nationale koers betreft, staat er nog geen twee dozijn renners aan de startlijn. De connectie tussen MyLaps en de KNWU blijkt niet bijzonder solide. Voor de tigste keer kan de jury mijn chipnummer niet vinden in de wielerpc. Dat ding heeft nota de bene de prijs van een smartphone, maar lijkt net als de OV variant, inmiddels gestolde vooruitgang. Het komt gewoon niet over. De tijd van experimenteren met ICT ligt achter ons. Hij doet het wel, of hij doet het niet. Kort samengevat heeft iedere deelnemer een eenvoudige rondeteller van 100 euro met tie-wraps op zijn fiets gesnoerd. Elke keer als die deelnemer langs de finishlijn snort, telt de ontvanger een rondje erbij. Ik rijd de koers uit in de stortregen en nadat ik met onverwachts grote moeite mijn vrije bond licentie weet terug te krijgen, besef ik dat mijn sportieve toekomst niet bij koersen als deze ligt. Het sluit simpelweg niet aan bij mijn hedendaagse sportbeleving.

Kasteelronde van Mill

Prima weer in de vijfde Kasteelronde van Mill. Deze keer ook met een zogenaamde Funklasse. Een wedstrijd over 35 kilometer bedoeld voor wielrenners zonder licentie, woonachtig binnen een straal van 25 kilometer. Hier staat trainingsmaat Bram aan de startlijn. Het peloton bestaat uit bijna 60 renners, die de eerste ronden geneutraliseerd afleggen. Hierna schiet de snelheid omhoog naar soms boven de 40 km/u gemiddeld. Bram komt ertussen te rijden, maar vindt later aansluiting bij een achterop komende groep en rijdt de koers reglementair uit. Klassen zijn bij wielrennen tamelijk arbitrair, maar het onderscheid kan naar mijn mening wel degelijk gemaakt worden door de afstand. Een verdeling van 35-50-65, of 30-50-70 kilometer werkt prima. De Funklasse bestaat al langer bij het mountainbiken en is daar een groot succes.

Na de 50 kilometer van de Sportklasse, staan om 16.00 uur 45 Amateurs klaar voor 65 kilometer koers. Omdat de meeste renners in april en mei hun piek plannen, verwacht ik een wedstrijd, die toch af en toe stilvalt. Het is al een stuk minder warm dan rond het middaguur, maar de wind staat iets tegen in de finishstraat. Een ontsnapping komt desondanks vrij snel tot stand. In het relatief kleine peloton kan ik goed volgen, ook als er af en toe een flinke snok aan gegeven wordt. Later kan ik mezelf naar voren wurmen op het smalle parcours en een kleine bijdrage leveren in de achtervolging. Op drie ronden voor het einde smelt alles weer samen. Op de bel van de laatste ronde plaats ik op enige afstand van een andere renner, een slotaanval. Met een halve ronde te gaan wordt ik bijgehaald door het peloton, maar weet toch nog als 24e te finishen.

BEELDEN

Ronde van Rossum

De Ronde van Rossum is een opnieuw in gang gezette, zeer goed georganiseerde koers, die in de tweede editie bijna zeventig deelnemers aan de start ziet bij de Amateurs. Zelf krijg ik nummer 13 uitgereikt, welke ik maar op de kant opspeld. Ook vandaag is de temperatuur weer ver boven de twintig graden gestegen. Zonder bidons fietsen is in ieder geval niet aan te raden. Achteraan gestart merk ik al vrij snel dat het er vandaag niet inzit. Het grote peloton harmonicaat over het 1800 meter lange, maar smalle parcours met vier scherpe bochten op de kopse kanten en een hoge snelheidsbocht halverwege de terugweg over de klinkers. In een groep van een man of tien rijd ik de koers uit en eindig op een 54e plaats. Tijd voor de pasta.

BEELDEN

051714_rossum-3

Beelden door A&R Fotografie

Ronde van Stokkum

De geplande wedstrijd voor vandaag was eigenlijk de Ronde van Bosschenhoofd, georganiseerd door WV Avanti onder auspicien van de Brabantse Wielerfederatie. In theorie althans. Door plotselinge logistieke problemen kan de startplaats niet door mij worden bereikt. Dat wordt zoeken naar een alternatieve wedstrijd, waar ik nog op tijd aan de start zou kunnen verschijnen. In het Gelderse Montferland ligt Stokkum in het dal tussen Elten en ‘s-Heerenberg. Op een bochtig parcours geheel bedekt met zwaar lopende grijze grindklinkers start om 15.15 uur een wedstrijd voor amateurs over 80 kilometer. Dat is 33% meer dan waar ik rekening mee heb gehouden en het aantal bochten per kilometer is meer dan het dubbele. Tja, toch maar proberen. De zon schijnt en de omgeving is prachtig.

Bijschrijven is geen probleem. Tijdens het opstellen trekken renners een kaart uit de hand van een rondlopend jurylid om de startvolgorde te bepalen. Normaal starten bijschrijvers achteraan. Direct vanaf de eerste ronde gaat het peloton op een lint en ik merk al snel dat door het niet afhoudende hobbelen op een stijf aluminium frame en draaien op een 55 het een zware 2 uur gaan worden, zonder bidonnen met water. Geen match. Het leukste deel van het parcours is de oplopende zijde, de bocht aan het einde daarvan het lastigst, aan de staart. Omdat beslissende ontsnapping niet tot stand komt blijft de snelheid hoog. Na 60 kilometer is ineens de tank leeg en ik moet net als de helft van het peloton eerder, laten lopen. Op hangen en wurgen weet ik wel uit te rijden op een prima en veilig parcours, waarbij positionering de doorslag geeft.

BEELDEN

Beelden door Wielerpunt.com